رحمان حسین زاده

روز "ملی" کلاهی که سر مردم گذاشته میشود

مناسبت دوم بهمن (2 ی ریبه ندان) روز تاسیس جمهوری مهاباد به ریاست قاضی محمد نزدیک است. هر دو حزب دمکرات کردستان و دیگر جریانات ناسیونالیست و ملی گرای کردستان باردیگر تبلیغات فشرده و کمپین متنوعی را برای تبدیل این واقعه به "روز ملی" در کردستان شروع کرده اند. "روز ملی" کلاه بزرگی است که سر مردم گذاشته میشود و وظیفه ما به عنوان جنبش انسانی و آزادیخواهانه است، با هوشیاری تمام در این مورد آگاهگری کنیم و مردم را نسبت به ماهیت فریبکارانه و دروغ  بزرگی که تحویل آنها داده میشود، هشیار نماییم.

میدانم همین چند جمله شروع این نوشته، حساسیت ناسیونالیستها وملی گراهای  کرد را موجب شده و خواهند گفت "حکمتیستها" دوباره شروع کردند. میپرسند مگر در همه کشورها "روز ملی" معمول نیست؟ مگر "ملتهای" دیگر روز ملی ندارند؟  چرا ما نباید داشته باشیم؟ و با تبلیغ وارونه خواهند پرسید چرا به "روز ملی" دیگرا ن کاری ندارید! و فقط با "روز ملی کرد" مخالفید؟

بگذارید ازهمین پرسشهای فرضی ناسیونالیستهای "عزیز" شروع کنم و بگویم تبلیغات وارونه و حقایق را عوض کردن مشکلتان را حل نمیکند. ما کمونیستها و ما حکمتیستها با خرافه و دروغ بزرگ "روز ملی" در همه کشورها مخالفیم. ما "روز ملی" را در چهار گوشه دنیا در همه کشورها و هر جا که مرسوم است در تضاد با منافع اکثریت قاطع شهر وندان جامعه و وسیله ای در راستای پایمال کردن حقوق مردم میدانیم.  روزملی پوشش پایمال کردن  حقوق اکثریت جامعه است

روز ملی یکی از ابزارهای سیاسی و ایدئولوژیک بورژوازی و ناسیونالیسم و ملی گرایی در راستای پایمال کردن حقوق اکثریت جامعه است. در اینجا لازم نیست کل پدیده ناسیونالیسم و ساختگی بودن "ملت و ملی گرایی و کل مقدسات ملی " را همانطور که مذهب و مقدسات مذهبی دست ساز و ساختگی است ، مجددا مرور کنم. در این رابطه همه انسانهای علاقمند را به بحثهای "ملت، ناسیونالیسم و برنامه کمونیسم کارگری" از منصور حکمت در سایت منصور حکمت فرا میخوانم. به طور خلاصه "ناسیونالیسم، ملی گرایی ، ملت، منافع ملی، پرچم ملی، دولت ملی، سرود ملی ، جشن ملی و روز ملی" ساختگی و ابزارهای ایدئولوژیک وسیاسی طبقه سرمایه دار برای تحکیم سلطه استثمارگرانه خود بر گرده توده کارگر و مردم و جامعه است.هنر بورژوازی و طبقه سرمایه دارمنتسب به هر "ملیتی" اینست که منافع خود را ، سود آوری و تلنبار کردن ثروت نجومی را، و تملک کامل بر امکانات و ابزار تولید و ثروت جامعه در دست اقلیت سرمایه دار را، با عناوین و ترم های "منافع ملی " و دیگر "تقدسات ملی"  به عنوان منافع کل جامعه قلمداد میکند. کارگر و انسان کارکن و مردم زحمتکش و اقشار پایین و تحت ستم جامعه را حول توهمات و دروغهای "ملی" به زیر سلطه و حاکمیت و استثمار خود میکشد. کار روزمره در ازای دستمزد و حقوقی ناچیزکه تنها امکان زنده ماندن به منظور تداوم کار برای سرمایه داری و سرمایه داران را تضمین کند، زیر لوای خدمت به "کشورو ملت و دولت" توجیه میکند. با این شگرد میخواهد طبقاتی بودن جامعه وفاصله عمیق طبقاتی شهروندان را پرده پوشی کند. بر حقوق کارگرومردم روپوشی بکشند و  پایمالش کنند و کرده اند.  قدمت این روند ظالمانه به قدمت عروج بورژوازی در سطح جهان در مقابل نظم کهن فئودالی و به قدمت انقلابات بورژوایی است که قبل از همه در اروپا و کشورهای پیشرفته صنعتی ریشه دارد. اکنون وارد سومین قرنی شده ایم که طبقه سرمایه دار روز روشن مناسبات عریان استثمارگرانه و تفاوت  آشکار و طبقاتی میان انسانها و تفاوت عمیق ، ضد انسانی و نفرت انگیز موجود  را در  نحوه کار و زندگی شهروندان جامعه، از یک طرف ثروت انباشته شده در دست اقلیت انگل سرمایه دار واز طرف دیگر گرسنگی و فقر و نداری دامنگیر میلیونها انسان که طبق آمارهای رسمی خودشان فقط یک میلیون کودک در سال تلف میشود،و شیادانه با پناه بردن به "مقدسات ملی" توجیه میکند. این مناسبات ظالمانه توسط دولتهای متکی به قدرت سرمایه داران و با توجیه "منافع ملی" پاسداری میشود. "سرود ملی و جشن ملی و روز ملی" همگی ابزار ایدئولوژیک و تبلیغاتی و فریب مردم برای توجیه این مناسبات است. در سراسر دنیا و در همه کشورها ابزار مقدسات "ملی" و از جمله "روز ملی" را به عنوان مقدسات مشترک علم میکنند و همچون ابزار کارایی در تحمیل مناسبات وارونه دنیای کنونی به آنها متکی هستند. با اتکا به همین خرافات بزرگترین جنگها و کشتارها و نسلی کشی های یک قرن اخیر را به جامعه و انسانها تحمیل کرده اند. جنگ جهانی اول و دوم و همه جنگهای  امپریالیستی و جنگ و کشتارهای همین یک قرن و یک دهه اخیر  با توجیه منافع ملی به صحنه لت و پارشدن میلیونها انسان تبدیل شده است. هیتلر و موسولینی  و چرچیل و  فرانکو و بوش و بلر و میلوسویچ و بگوویچ و صدام حسین و سران جمهوری اسلامی و همه روسای دولتهای ضد مردم با توجیهات ملی لشکرکشی ها و جنایاتشان را اجرا کرده اند. در "روزهای ملی شان" سخنرانیهای آتشین  توجیه جنایاتشان را داشته اند. 

واقعیت اینست که طبقه سرمایه دارو استثمارگران و دولتهای آنها با  توده کارگر و مردم "منافع مشترک، مقدسات مشترک و روز مشترک و ملی"  ندارند. در هیچ جای دنیا این منفعت مشترک و این روز مشترک وجود ندارد و این کلاه بزرگی است که سر مردم گذاشته میشود. کمونیستها و صف آزادیخواه که منافع  انسانی  و نه ملی قطب نمای  حرکت آنها است، لازمست علیه این دروغ بزرگ و این عوامفریبی رسوا قد علم کنند و طبقه کارگر و توده مردم را علیه آن بشورانند.  کمونیستها در هر جای دنیا و از جمله در ایران و کردستان هم باید همین امر را پیش ببرند. هر جا حضور موثر و نفوذ کلامی دارند، این وظیفه را باید جدی تر پیگیری کنند. به همین دلیل یک وجه مهم کار ما حکمتیستها در ایران و در کردستان مبارزه بی امان علیه ناسیونالیسم و "مقدسات ملی و روز ملی" است. 

تاریخ 62 ساله حزب دمکرات از روز تاسیس تاکنون نشان میدهد این حزب به طبقات دارا و استثمارگر و اکنون سرمایه دار کردستان مربوط بوده است . کارگر و مردم زحمتکش در کردستان نباید "روز ملی " ناسیونالیستهای رنگارنگ در کردستان را جدی بگیرند. روز ملی مربوط به عموم مردم و اکثریت جامعه نیست. روز اقلیت جامعه ، روزطبقه استثمارگر و سرمایه داران و ناسیونالیستها است. بگذارید آنها به هر شیوه که لازم میدانند "روز ملی شان" را جشن بگیرند. اکثریت جامعه، مردم زحمتکش و آزادیخواه نباید قاطی "روز ملی" بشوند. سال گذشته ناسیونالیستهای "حقوق بشری" کردستان و آقایان نمایندگان جمهوری اسلامی از مناطق کردنشین تحت نام "فراکسیون کردهای مجلس" و "جبهه متحد کرد" با چراغ سبز حزب دمکرات میخواستند، روز تاسیس جمهوری مهاباد را به عنوان "روزملی" به مردم تحمیل کنند. این تلاش نگرفت. کمپین امسال نیز حاصل بیشتری نخواهد داشت. واقعیت اینست که جمهوری مهاباد و مناسبت سالانه آن به مردم زحمتکش تعلقی ندارد. همین موضوع را به طور کنکرت و جداگانه باید  مستدل کرد.   

حسین مرادبیگی(حمه سور)

زندگی در شکاف دول ارتجاعی منطقه

در حاشیه اظهارات اخیر عبداله اوجالان

طبق خبری از سایت "رنسانس نیوز" به نقل از "آژانس فرات"، عبداله اوجالان در مورد حملات نظامی اخیر دولت ترکیه به مراکز و نیروهای پ.ک.ک در کوهستان قندیل و همچنین در مورد مساله کرد و غیره مطالبی، درواقع مطالب درهم برهمی را اظهار داشته است. چنین پیداست که این اظهارات اوجالان، از طرف رهبری پ.ک.ک نیز مورد قبول واقع شده است. اوجالان در سخنان خود یک بار دیگر نگرانی خود را از ایجاد پروژه "دولت – ملت" در کردستان عراق اعلام میدارد. میگوید این طرح، طرح دو دولت آمریکا و انگلیس است. اوجالان میافزاید که این همان بازگشت به سال 1920 است که میخواستند در بخشی از کردستان پروژه "دولت- ملت" را اجرا کنند و بخشی دیگر را از آن محروم کنند! وی میگوید پ.ک.ک نیر بدون آلترناتیو نخواهد ماند و در مقابل آن پیمان کرد- شیعه را می بندد که منظورش با جمهوری اسلامی و دولت سوریه و حتی دولت آینده عراق است. اوجالان در توجیه این کار پ.ک.ک، میافزاید، در ایران ایالتی وجود دارد به نام کردستان(منظورش استان کردستان است )که در آن یک نوع خودمختاری برای کردهای ایران هست. میگوید اگر جمهوری اسلامی محدوده این ایالت را کمی وسعیتر بکند و پژاک را هم برسمیت به شناسد، پ.ک.ک در عوض یک سپاه 100 هزار نفره را در اختیار جمهوری اسلامی قرار خواهد داد. اوجالان میگوید ارتشی از پ.ک.ک و پژاک و سوریه و عراق بزرگترین ارتشی است که در اختیار جمهوری اسلامی قرار خواهد گرفت. میگوید ایران مهم است حتی روسیه و چین نیز روی هم پیمان شدن با ایران حساب میکنند. اوجالان میگوید همه دارند استراتژی خود را تعیین میکنند. بقول او چرا پ.ک.ک نه!

اوجالان به مسائل مختلفی اشاره میکند که آوردن آن نه لازم است و نه مورد نظر این نوشته است. در مورد اظهارات اوجالان که بالاتر به آن اشاره کردم لازم میدانم که به نکاتی اشاره کنم.  

1- بخش اول اظهارات عبداله اوجالان را نباید جدی گرفت، چرا که رهبران اتحادیه میهنی و پارتی(حزب دمکرات کردستان عراق) بارها اعلام داشته اند که بدنبال استقلال کردستان عراق نیستند و آن را برای مردم کردستان عراق عار میدانند. از این بابت خیال اوجالان و رهبری پ.ک.ک راحت باشد. فتح باب مساله کرد در کردستان ایران و برسمیت شناختن پژاک از جانب جمهوری اسلامی نیز مقدمه ایست برای اینکه اوجالان یک بار دیگر آمادگی پ.ک.ک را برای خدمت، اساسا در رکاب جمهوری اسلامی و در درجه دوم در رکاب دولت سوریه و حتی دولت آینده عراق که او تصور میکند زیر کنترل جمهوری اسلامی خواهد بود اعلام کند. همه این تشبثات پ.ک.ک برای اظهار خدمت در رکاب جمهوری اسلامی علیه مردم کردستان نیز در ازاء گرفتن قول منطقه امنی از جمهوری اسلامی برای نیروهای پ.ک.ک است.

 2- اعلام آمادگی مجدد پ.ک.ک برای خدمت و این بار گویا جنگیدن در رکاب جمهوری اسلامی علیه مردم کردستان نه از ابراز نگرانی پوچ عبداله اوجالان برای استقلال مردم کردستان عراق و نه از شرط و شروط او در مورد برسمیت شناختن پژاک توسط جمهوری اسلامی در نمی آید. واقعیت دیگر و بسیار مهمی اوجالان و رهبری پ.ک.ک را به صرافت مجدد این کار واداشته است. این تشبثات یک بار دیگر بر واقعیت وجودی پژاک به عنوان ابزار ساخت و پاخت رهبری پ.ک.ک با جمهوری اسلامی نیز، هر وقت مصلحت روز پ.ک.ک ایجاب کند، صحه میگذارد. آنچه که اوجالان و رهبری پ.ک.ک را به صرافت مجدد این کار انداخته است تحولات منطقه بعد از شکست آمریکا در عراق و خروج تدریجی نیروهای دولت آمریکا از عراق است. نه تنها پ.ک.ک که همه دول منطقه دارند خود را برای شرایط بعد از خروج آمریکا از عراق آماده میکنند. تا آنجا که به عراق و بطور ویژه تر به کردستان عراق مربوط میشود سوال این است که خلاء بعد از خروج دولت آمریکا را چه کسی پر خواهد کرد؟ اوجالان و رهبری پ.ک.ک میدانند که این واقعیت نه تنها در رهبری پ.ک.ک که در دو حزب دمکرات و دیگر سازمانهای مستقر در کردستان عراق را نیز به صدا در خواهد آورد. بخش بزرگی از عراق هم اکنون در اختیار جمهوری اسلامی است. زلمای خلیل زاد پیشنهاد کرده است که برای حل مشکل دولت عراق جلال طالبانی نخست وزیر و مسعود بارزانی با حفظ سمت فعلی خود وزیر دفاع دولت آینده عراق باشند، جلال طالبانی به تهران میرود تا نظر جمهوری اسلامی را در این مورد جویا شود. دولت ترکیه نیز با شکست دولت آمریکا در عراق عملا به یکی از طرفهایی که باید نظر آن را در مورد آرایش سیاسی در دولت آینده و آینده عراق جویا شوند، تبدیل شده است. لشکر کشی 100 هزار نفره دولت ترکیه به بهانه حمله به مواضع پ.ک.ک بدین منظور و ظاهرا نتیجه خود را نیز داده است. آنچه در این میان ناروشن تر و مبهم تر از هر زمانی است آینده سیاسی مردم کردستان عراق است. از هم اکنون معلوم است که خلاء موجود در کردستان عراق را نیز جمهوری اسلامی و دولت ترکیه پر خواهند کرد و یا به هرحال آینده سیاسی مردم کردستان عراق به مرحمت این دو دولت ارتجاعی و سرکوبگر واگذار خواهد شد. رهبری پ.ک.ک در کردستان عراق آینده ای برای خود نمی بیند از هم اکنون در فکر یارگیری برای خود اساسا با جمهوری اسلامی و در درجه دوم با دولت سوریه است. مثل همیشه که سنت احزاب ناسیونالیست کرد بوده است دنبال شکافی از اختلاف و تعارض میان دول ارتجاعی منطقه است تا در ازاء همکاری علیه مردم کردستان آن را برای خود تامین کند. رهبری پ.ک.ک از اختلاف و تعارض میان جمهوری اسلامی و دولت ترکیه باخبر است. دولت ترکیه مدتهاست سودای احیاء "امپراتوری عثمانی" را در سر می پروراند. به فاشیسم و پان ترکیسم آتاتورکی هرچه بیشتر پناه برده است.  جمهوری اسلامی نیز به عنوان طرف دیگر این اختلاف در عین حال به فکر تامین منافع اقتصادی خویش و از اینطریق فشار بر دولت ترکیه است. میخواهد لوله گاز ترکمنتسان نه از طریق ترکیه به اروپا که از ایران به ترکیه بگذرد.

3- زندگی در شکاف دول ارتجاعی منطقه هم برای رهبری پ.ک.ک و کلا برای احزاب ناسیونالیست کرد تازگی ندارد. ظاهرا پ.ک.ک با خروج دولت آمریکا از عراق و وجود اختلاف میان دولت ترکیه و جمهو ری اسلامی هنوز این شکاف را برای خود باز می بیند. دارد همان راهی را میرود که سابقا میرفت. پ.ک.ک این بار نیز بیشتر از آنچه که در سوریه نصیبش شد در جمهوری اسلامی هم نصیبش نخواهد شد. در واقع این پیمان، پیمان همکاری و جنگیدن در خدمت اهداف جمهوری اسلامی حتی امضاء نشده از هم اکنون بسته شده است. نیروهای پ.ک.ک شرق ترکیه را برای جمهوری اسلامی نا امن میکنند تا کشیدن لوله گاز از ترکمنستان به ترکیه را بری دولت ترکیه غیر ممکن کنند. ظاهرا این کفایت خدمتگذاری به جمهوری اسلامی را نمیکند. اوجالان و رهبری پ.ک.ک دامنه آن را "کمی" وسیع تر میکنند و میخواهند جمهوری اسلامی را در سرکوب مردم کردستان در عراق و ایران نیز یاری دهند!

4- توده کارگر و مردم زحمتکش کردستان دوستان و دشمنان خود را باید بشناسند و تا هم اکنون نیز باید شناخته باشند. در کجای کردستان احزاب ناسیونالیست کرد گلی به سر مردم کردستان زده اند تا این بار اوجالان و پ.ک.ک بزنند. اگر فاشیسم قومی دولت ترکیه وجود پ.ک.ک را در کردستان ترکیه موجه کرده است، وجود سرکوب و خفقان فاشیسم اسلامی در ایران و در کردستان ایران نیز نباید باعث شود که توده کارگر و مردم زحمتکش کردستان بر چنین احزاب و سازمانهایی به دیده اغماض بنگرند. اینها در میان مردم آزادیخواه و برابری طلب کردستان نه جائی دارند و نه باید جایی داشته باشند. این مردم، سازمانها و احزابی مانند پ.ک.ک را از میان خود میرانند. کسی که ادعای تامین نیروی 100 هزار نفره را دارد، چرا با آن نیروی نظامی دولت ترکیه را عقب نمی راند؟ ظاهرا مزدوری برای جمهوری اسلامی علیه مردم کردستان برای رهبری پ.ک.ک راحت تر است. این "افتخار" را سالهاست در ازاء زندگی در شکاف دولتهای ارتجاعی منطقه به قامت پ.ک.ک و امثال پ.ک.ک دوخته اند.

10 ژانویه 2008

پرتو: گفته میشود تعرض دولت تركیه به مناطق كردستان عراق به بهانه پ ك ك است، اما در واقع اهداف دیگری را تعقیب میكند. چرا بهانه؟ تعارض بر سر مساله پ ك ك در منطقه قدیمی است. آیا تركیه میخواهد حضور و نقش خود در معادلات سیاسی عراق را با لشكركشی تامین كند؟

فاتح شیخ:

تعرض نظامی ترکیه قطعا اهدافی فراتر از مساله پکک دارد، که یکی از آنها تحمیل نقش خود بعنوان یک قدرت منطقه ای در پروسه شکل دادن به آینده سیاسی عراق است. تا همینجا هم تهدیدات و تعرضات ترکیه تغییر جدی در معادلات سیاسی عراق و منطقه ایجاد کرده است. آیا این به "لشکرکشی" به عمق کردستان یا مناطق دیگر عراق می کشد، با قطعیت قابل پیش بینی نیست، به سیر تحولات بستگی دارد. ولی بالاخره هدف دولتها از تجهیز اینهمه "لشکر" اینست که روزی برای تحمیل اهداف سیاسی خود، آنها را به جائی "بکشند" حال به مرز یا به عمق، این دیگر به بالانس واقعی اوضاع عینی مربوط است. امروز کمتر کسی توجیه پکک بعنوان دلیل تعرض نظامی ترکیه را جدی می گیرد. این تمرکز بزرگ در مرز عراق صرفا برای مقابله با پکک مستقر در قندیل (آنهم در این فصل برفی) حتی با منطق نظامی جور در نمی آید. عملا هم تعرضات ١٦ و ١٧ دسامبر و مجددا ۲۲ تا ۲٦ دسامبر به مناطق استقرار پکک را نیروی هوائی انجام داد و تمرکز زمینی دخالت ناچیزی داشت. البته پکک بهانه نیست. در خود برای دولت و ارتش ترکیه یک هدف نظامی واقعی است. اما انگیزه و اهداف درازمدت تر تعرضات این دوره ترکیه را باید جای دیگری دید و سنجید. برای ترکیه پکک حتی هدف اول و دوم نیست و تازه بعید هم نیست که بخواهند مدت زمان طولانی تری این دستاویز را در دست داشته باشند و بقول معروف با آن "نان و نان خورش" کنند. بعلاوه امروز متحدان استراتژیک ترکیه یعنی آمریکا و اروپا هم پذیرفته اند که معضل سیاسی خاصی به نام مساله کرد در ترکیه وجود دارد که با سرکوب نظامی از سر راه برداشته نمی شود. تاریخا عامل اصلی تداوم و پیچیده تر شدن مساله کرد در ترکیه، و در نتیجه علت وجودی پکک، سیاست فاشیستی هیات حاکمه شووینیست ترکیه بوده که هرگز حاضر نشده است به این معضل سیاسی به شیوه سیاسی برخورد کند و برای حل آن راهی سوای کشتار و سرکوب در پیش بگیرد. بهر رو گرچه در نهایت، زدن و حتی نابود کردن پکک هدف دولت ترکیه هست، اما هدفی جانبی و بعدی، در حاشیه اهداف استراتژیک و در عین حال عاجل تر آن در عراق و منطقه. ترکیه بعنوان یک دولت مقتدر منطقه، بر متن اوضاع حاصل از بن بست استراتژی آمریکا در عراق و خاورمیانه و در شکاف رقابتهای امپریالیستی بر سر تجدید تقسیم جهان، رویای تجدید حیات امپراتوری عثمانی را در سر می پروراند و نقدا در عرصه شکل دادن به آینده سیاسی عراق دست بکار متحقق کردن آن شده است. 

پرتو: شما اخیرا بارها از "تقسیم مجدد جهان" حرف زده اید. اما تجدید تقسیم مورد نظر در این دوره معنای سیاسی و اقتصادی دارد تا اشغال. مساله سهم بری و رقابت دولتهای منطقه بر سر جنازه ای كه به نام كشور عراق آنجا افتاده،  واقعی است. آیا خطر تقسیم و تجزبه عراق بین ایران و تركیه و سوریه هست؟

فاتح شیخ: پروسه تجدید تقسیم جهان، که به دلایل واقعی مجددا در دستور رقابت امپریالیستها قرار گرفته، قطعا در عمل به اشکال متنوعی جلو خواهد رفت. اینکه "در این دوره، معنای سیاسی و اقتصادی دارد تا اشغال"، جای تردید است. در این دوره اشکال کلاسیک میلیتاریسم، یعنی جنگ، اشغال و کلا توسل به نیروی نظامی برای گرفتن سهم بیشتر در تقسیم مجدد جهان، مکررا توسط قدرتهای امپریالیستی، یا دولتها و دارودسته ها و خرده قدرتهای نائب (proxy) آنها بکار گرفته می شود. عراق مورد بحث ما بارزترین نمونه است، که طبعا منحصر به فرد هم نیست. افغانستان و پاکستان (بویژه پس از ترور بی نظیر بوتو) را نگاه کنید. این روند میلیتاریستی چه در عرض توسط قدرتهای امپریالیستی رقیب، چه از بالا به پائین توسط قدرتهای درجه دو و سه تا برسد به احزاب مسلح و باندهای سیاه، رو به گسترش است. میلیتاریسم گسترش یافته و کشمکش نظامی فراگیر بر سر سهم از قدرت و ثروت، در واقع بر سر سهم بخشهای مختلف بورژوازی از انباشت حاصل از استثمار طبقه کارگر جهانی، یک خودویژگی دوره ماست. شکست اشغالگری آمریکا در عراق، "اشغال" را از دستور رقابت قدرتهای امپریالیستی و منطقه ای خارج نکرده است؛ برعکس، در این دوره برزخی - دوره "دنیای بی صاحب"، دوره انتقال از نظام دوقطبی گذشته به یک نظام جهانی تثبیت شده که هنوز در راه است - امکان گسترش جنگ و اشغال به هر جا که توازن قوا بر اثر شکافهای واقعی بیشمار بین صفوف بورژوازی جهانی اجازه دهد، یک امکان واقعی است. در عراق ابراز وجود نظامی ترکیه اساسا و قبل از هر چیز سدی در مقابل تلاش جمهوری اسلامی برای پر کردن خلا ناشی ازشکست استراتژی آمریکاست. تهدیدات نظامی ترکیه اولین ثمراتش را در کنفرانس استانبول درباره عراق (٤ نوامبر ٢٠٠٧) در کف طیب اردوگان گذاشت. در آن کنفرانس همه پیشنهادهای جمهوری اسلامی در مورد عراق رد شد، در مقابل همه توقعات ترکیه برآورده شد. دو روز بعد در ملاقات اردوگان با بوش در واشنگتن، پایه های توافق و اتحاد استراتژیک دو طرف در ارتباط با عراق (البته زیر پوشش دستاویز پکک و با اسم رمز "جنگ علیه ترور") ریخته شد. تعرضات نظامی اخیر ترکیه که با حمایت و همکاری آشکار آمریکا انجام شده است تا همینجا به درجاتی موقعیت آن دولت را در برابر جمهوری اسلامی در عراق قویتر کرده است و به نظر می رسد که این روند ادامه خواهد داشت. بنابراین احتمال تقسیم عراق به مناطق نفوذ ترکیه و جمهوری اسلامی که سهل است حتی احتمال جنگ مستقیم یا باواسطه میانشان در عراق، در آینده، بسیار واقعی است (به موقعیت سوریه بر می گردم). باید توجه داشت که از تقسیم تا "تجزیه" هنوز فاصله ای هست که تحولات سیاسی و نظامی خاصی برای پر کردن آن لازم است. هم اکنون بصره، بعد از خروج نیروهای انگلیسی از آن، عمدتا دست جمهوری اسلامی است، بی آنکه مستقیما آن را اشغال کرده باشد. اما چه کسی نمی داند که این بخش از عراق زیر سلطه دارودسته های مسلحی است که به نیابت از طرف جمهوری اسلامی در آنجا حاکم اند و جواب دولت مرکزی را نمی دهند. کردستان دوفاکتو مستقل از دولت مرکزی است اما این هنوز تجزیه نیست. از نظر اقتصادی منطقه کردستان به دو منطقه نفوذ (سرمایه) ترکیه و ایران تقسیم شده است. از نظر سیاسی، حاکمیت احزاب ناسیونالیست کرد در کردستان عراق برای هیات حاکمه ترکیه به دلیل نگرانی از پتانسیل تاثیرگذاری آن بر مساله کرد در ترکیه، نامطلوب است. دولت ترکیه در این دوره با فشار گذاشتن مداوم بر حکومت کردستان، میخواهد هم "خطر بالقوه" آن در مورد مساله کرد در ترکیه را خنثی کند و هم گسترش سود اقتصادی سرشار خود در کردستان عراق را تضمین کند. این دو هدف با ضعف حکومت منطقه ای کردستان رابطه مستقیم دارند. اما باید توجه داشت که این هم دلیل اصلی تعرضات نظامی اخیر ترکیه نیست. تضعیف و نهایتا دست نشانده کردن حکومت کردستان هم جزء و محصول جانبی هدف بزرگتر آن درکل عراق است و ترکیه از آن کانال آن را تعقیب می کند. موقعیت دولت سوریه هم امکانات معینی برای سهمخواهی از ماترک عراق در اختیار آن می گذارد. اما بعنوان یک قدرت کوچکتر، سوریه ناچار است در شکافت رقابت دو قدرت بزرگ منطقه، ترکیه و جمهوری اسلامی، جا برای خود در عراق باز کند. از کنفرانس استانبول به اینسو نشانه های گرایش سوریه به نزدیکی بیشتر با ترکیه و فاصله گرفتن از جمهوری اسلامی آشکارا به چشم می خورد. این هم یکی از تاثیرات بالفعل دخالت ترکیه بر معادلات منطقه است. بعلاوه امروز ترکیه همسو با دولتهای عرب طرفدار غرب آشکارا در یک محور سیاسی منطقه ای قرار گرفته اند که هدف مشترک آن مقابله با نفوذ فزاینده جمهوری اسلامی و جریانات اسلامی وابسته به آن در عراق و لبنان و فلسطین است. این محور در کنفرانس آناپولیس کنار هم بودند. در بحران انتخاب رئیس جمهور جدید در لبنان، که تا امروز یازده بار جلسه پارلمان لبنان برای تعیین تکلیف آن بی نتیجه مانده و به تعویق افتاده است، در کنار هم هستند. در فلسطین کم و بیش از محمود عباس در برابر حماس حمایت می کنند. در عراق دولت ترکیه از محور احزاب ناسیونالیست – اسلامی معروف به گروه "سنی"ها حمایت می کند

پرتو: تركیه علاوه بر منافع خود و از جمله نقش نمایندگی ناسیونالیسم ترك در منطقه،‌ آیا منافع امریكا را هم پس از شكستش در عراق مد نظر دارد؟ آیا بر سر این  توافقاتی بین تركیه و آمریكا وجود دارد؟

فاتح شیخ: گرچه هدف بلافصل ترکیه از تعرض و ابراز وجود نظامی اش، دخالت در شکل دادن به آینده سیاسی عراق در شرایط حاصل از شکست استراتژی آمریکاست، این دخالت به عراق محدود نمی شود، بر همه معادلات منطقه تاثیر می گذارد. هم اکنون تاثیر آن در بعضی جاها به درجات گوناگون مشهود است. دولت ترکیه در این مصاف جدید بدوا منافع بورژوازی آن کشور را نمایندگی می کند ولی در موقعیت یک متحد قدرتمند آمریکا و غرب در منطقه هم، چه در برابر زیاده خواهی جمهوری اسلامی و چه در برابر مصاف طلبی جدید روسیه در منطقه، می ایستد و بعنوان یک قدرت منطقه ای با تکیه به ارتش نیرومند و مجهز خود و با تکیه به ناتو، بر معادلات و محوربندیهای موجود منطقه تاثیر می گذارد. توافق بین ترکیه و آمریکا آشکارتر از آن است که نیازمند بیان باشد. شکافی که مخالفت ترکیه با حمله آمریکا به عراق بین دو دولت ایجاد کرده بود، بنا به موقعیت جدید هر دو دولت برطرف شده است. این موقعیت جدید از طرفی وضعیت دشوار آمریکا در عراق و منطقه است (که با ترور بوتو در پاکستان وخیم تر هم می شود) و از طرف دیگر موقعیت تثبیت شده دولت گول – اردوگان در ترکیه است. در این مقطع دولت ترکیه بیشتر از آنکه بر عنصر "ترک" بودن در هویت ایدئولوژیک خود تکیه کند، بر موقعیت عینی خود در معادلات منطقه ای و جهانی تکیه دارد. در خود صفوف بورژوازی ترکیه جدال گرمی بر سر هویت ملی، بین شووینیسم اسلامی ترکی بازمانده از امپراتوری عثمانی و شووینیسم کمالیستی میراث جمهوری مدرن ترکیه در جریان است. اما در حال حاضر دو جناح هیات حاکمه ترکیه بر اساس تکیه به موقعیت عینی دولتشان در کشمکشهای جاری منطقه با هم توافق دارند. 

پرتو: یك بحث این است كه اگر كردستان عراق مستقل میشد یا بشود به این وضعیت خاتمه میدهد. با توجه به تهدیدات كشورهای همسایه عراق آیا مساله استقلال كردستان بهانه دیگری برای دخالت این دولتها برای جلوگیری و یا شكست این پروژه به دست نخواهد داد؟  نیرو یا نیروهای تضمین كننده حفظ و دفاع  از این استقلال كجا است؟

فاتح شیخ: به دلایل زیادی می توان گفت که استقلال کردستان عراق هم ممکن است و هم می تواند در برابر تهدیدات و تعرضات ترکیه و جمهوری اسلامی سد محکمی بسازد. با استقلال یا بدون استقلال و حتی با موقعیت فدرالی یا بدون آن، این دو دولت یک لحظه دست از دخالت و اعمال فشار بر زندگی و سرنوشت مردم کردستان عراق نخواهند کشید. تعرضات اخیر ترکیه، رقابت دو دولت را هم بر مزاحمتها و اعمال فشارهای تاکنونی اضافه کرده است. این توجیه که گویا استقلال بهانه دیگری برای دخالت، به دست این دولتها خواهد داد، بی پایه است. هم اکنون دخالت در مقیاس وسیع و رورافزون جریان دارد. امروز مردم کردستان به دلائل واقعی از حاکمیت احزاب ناسیونالیست ناراضی و بیزارند. جنبش کردایتی از بسیاری جهات به آخر راه خود رسیده است. بسیج توده ای برای استقلال کردستان، کار جنبش دیگری است که افق و مطالبات آن را کمونیسم کارگری و حزب آن، از سالهای پیش طرح کرده است. تضمین دفاع از این استقلال چیست؟ همان نیروی توده ای که برای امر استقلال کردستان (هم بعنوان راه خروج از وضعیت بلاتکلیفی سیاسی و هم بعنوان تضمینی در برابر دخالت ستمگرانه و ضدمردمی دولت مرکزی و دولتهای مجاور) بسیج شود و به رغم مخالفت احزاب ناسیونالیست حاکم آن را به کرسی بنشاند، قادر خواهد بود با تکیه به نیروی خود و به همبستگی مردم آزادیخواه کشورهای مجاور و سراسر جهان، می تواند دفاع از این استقلال را تضمین و تهدیدات دولتهای مخالف آن را خنثی کند. احزاب ناسیونالیست حاکم نمی توانند به نیروی مردم متکی شوند، آنها با هفده سال حاکمیت ارتجاعی و غارتگرانه شان، عملا خود را آماج خشم توده های مردم کردستان کرده اند. 

fateh_sh@yahoo.com

۲٩ دسامبر ۲٠٠٧

سایت اکتبر:

تعداد زیادی از رهبران و فعالین  دانشجوئی  علیرغم اعتراضات داخلی و جهانی هنوز در شکنجه گاههای حکومت اسلامی هستند. نهادهای سرکوبگر در این رابطه به انواع و اقسام اتهامات و پاپوش دوزی متوسل شده اند.  چرا، داستان چیست؟  برای تحت فشار قرار داده شدن حکومت اسلامی و آزاد شدن این فعالین بخصوص در کردستان مردم، نهاد ها، تشکل ها و ... چکار باید بکنند؟  

اسد گلچینی:

مساله این است که اتفاق مهمی در  رابطه با رژیم و مردم افتاد. این بار دانشجویان به مبارزه ای گسترده سیاسی و اجتماعی دست زدند و دانشجوی آزادیخواه و برابری طلب رهبر این حرکت بود. مبارزه ای رادیکال و انسانی و دور از ملی گرایی و مذهبی گری و به اصطلاح لیبرالی بود.

ابتدا این را لازم است اشاره کنم که مبارزات دانشجویان برای آزادی و برابری دقیقا همان خوست و مطالبه ای است که اکثریت مردم ایران، مردم محروم و ستم دیده در ایران خواهان آن هستند. این مبارزه در عمق جامعه، در میان کارگران ، زنان ، جوانان و برای آزادی و برابری و برای زندگی آزاد ، مرفه  و انسانی سالهاست در جریان است. دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب این پرچم را بر افراشتند. سالهاست در گوشه و کنار این مبارزه زنده است منتها آنچه این بار رژیم را به وحشت انداخت سازمانیافتگی و وسعت این مبارزه با پرچم انسانی و آزادیخواهانه و برابری طلبانه بود. رژیم نتوانست با دستگیری رهبران و فعالین این مبارزه دانشجویان را شکست دهد و در جلوگیری از حرکت آنها شکست هم خورد. این واقعیت انکار ناپذیر است و با زندان و شکنجه فقط میتوان آنرا محدود کرد و همچنان با زور سرنیزه حکومت اسلامی و سرمایه داران را میتوان بر مردم محروم نگاه داشت. خواست آزادیخواهی و برابری طلبی دقیقا آن پرچم و مطالبه ای است که میتواند توده میلیونی مردم را به خود جلب کند. وحشت رژیم همین است. به همین دلیل است که این مبارزه و دستگیری دانشجویان بلافاصله با موجی از اعتراض روبرو شد. علیرغم همه محدودیت ها و همه دوری و نزدیکی های فعالین و جریانات سیاسی و سرکوبی که در ایران هست   بسیاری از مردم  مبارز، اعم از کارگران و احزاب و جریانات سیاسی و اجتماعی و شخصیت های مبارز و محبوب مردم را به حمایت از دانشجویان فعال کرد. همین واقعیت انکار ناپذیر است که دشمنان مردم و دشمنان آزادیخواهی و عدالتخواهی را به سکوت خجالت آوری کشاند. اگر اینطور نیست پس سکوت و بی تفاوتی همه "مبارزین" دروغین و بلندگوهایی که برای خاتمی و منتظری غش میکردند از کجاست؟ علیرغم اینها موجی از انسانهای شرافتمند فریاد اعتراضشان بلند شد. باید به همه دانشجویان مبارز و آزادیخواه به همه رهبران این مبارزه عدالتخواهی درود فرستاد و تلاش کرد تا آنها را از درد و رنجی که در زندانهای قاتلین بیش از صد هزار نفر از مردم مبارز و نگهبانان زندانی به اسم ایران رها ساخت. پرچم "آزادیخواهی و برابری طلبی"، پرچم "دانشگاه پادگان نیست" و پرچم زندگی بهتر برای همه مردم در زمین سفت وارد شده است این دیگر براحتی باز پس گرفتنی نیست. این را باید ضمانت کرد. تلاش و مبارزه ما حکمتیست ها،  کارگران کمونیست، همه زنان و مردان کمونیست همین است و بهمین دلیل دفاع از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب، خوست آزادی آنها میتواند و باید به یک مبارزه وسیع و گسترده تبدیل شود. این مبارزه بی شک دشواریهای بسیاری دارد همچنان که خانواده های عزیز این پیشروان انسانیت و شرافت و عدالتخواهی در رنج و ناراحتی زیادی هستند، همانطور که خانواده اسالو و یارانش و خانواده محمود صالحی و دوستانش در رنج و عذاب بسیاری هستند. اما این مبارزه و سازماندهی این مبارزه را میتوان در ابعادی که خود مردم و رهبرانشان شروع کرده اند گسترش داد. خارج کشور جای مهمی است و اگر مبارزین و سازمانهای مخالف رژیم بتوانند آنرا به رژیم تنگ کنند بسیار موثراست. اگر افکار عمومی و مردم مبارز و متمدن را به حمایت از مبارزه مردم ایران و دانشجویان و کارگران در بند کشاند مهم است. اگر این مبارزه مقطعی و موقتی نباشد بار دیگر خارج کشور میتواند صحنه کشمکش جدی رژیم و مردم مبارز و اپوزیسیون چپ بویژه شود. در داخل همانطور که گفتید رژیم همچون همیشه در مورد دانشجویان دستگیر شده و برای مبارزین خوش نام و رهبران و فعالین شناخته شده در دانشگاه، دست به بد نام کردن تحت نان ارازل و اوباش و اینها دانشجو نیستند و ... زد اما رژیم از اینها بسیار آبرو باخته تر است و مردم آنها را بسیار خوب میشناسند. همانطور که اشاره کردم مبارزه دانشجویان با سمپاتی بسیار وسیع روبرو شد و دستگیری آنها مایه نگرانی زیاد. صرفا ترس از سرکوب و زندان است که اجازه به فعالیت گسترده ای نمیدهد.علیرغم اینها نمونه های بسیار مهمی در جریان بوده است که  باید آنها را گسترده و فعال کرد. شهرهای سنندج و مریوان پیشرو یک حرکت مهم و اجتماعی برای دفاع از زندانیان شدند. در این شهرها تا کنون چند هزار نفر با امضای خود خواهان آزادی دانشجویان در بند شده اند. بار دیگر شهرهای سنندج و مریوان در کنار دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب ایستادند، در کنار مبارزه آنها ایستادند و مصمم اند که این مبارزه را در ابعاد وسیعی ادامه بدهند. دانشگاه را آنها تنها نگذاشتند، خانواده زندانیان را تنها نگذاشتند و مبارزه بسیاری از مردم مبارز را تنها نگذاشتند. به نظر من امروز این حرکت مهم شهرهای سنندج و مریوان میتواند به همه شهرهای ایران جاری شود. میتواند این تجربه تکرار شود و موجی از اعتراض برای آزادی دانشجویان و زندانیان کارگر دامن زده شود. ما فکر میکنیم شهرهای کردستان میتوانند این قدم ابتدایی ولی بسیار مهم را بیش از بیش دامن بزنند . این ها میتواند و چنانچه با پیگیری دنبال شود میتواند پیش درآمد فعالیت و اقدامات دیگر مردم باشد. چیزی که در شهرهای کردستان بازدارنده است نه تنها ترس از رژیم بلکه نا باوری به این نوع مبارزات است. این هم بین ما و بویژه بیرون از ما موج میزند. این را هم باید شکست. آزادیخواهی و برابری طلبی  باید در برابر سنت های ناسیونالیستی و بی تفاوتی و راضی نگاه داشتن خود به " تبلیغات" و اعلام موضع از طریق صدور اعلامیه ، دوری کرد اینها سم مبارزه اند و رخوت و کسالت را دامن میزنند. امروز در شهرهای کردستان، و در میان مردم مبارز و آزادیخواه، در میان تشکل ها و تجمع و کانون ها، در میان محلات و خانواده ها میتواند تجربه مردم سنندج و مریوان را تکرار کرد. این مبارزه را عمومی کرد همه گیر کرد و مردم با امضای خود خواهان آزادی دانشجویان شوند ساختن این پله میتواند مردم را برای پیشبرد و سازماندهی اعتراض و  مبارزه توده ای و اجتماعی بیش از بیش آماده تر کند.

سایت اکتبر:

محمود صالحی از فعالین  جنبش کارگری در کردستان و چهره شناخته شده میباشد که صرفا بجرم برگزاری مراسم اول ماه مه در شهر سقز، " محاکمه" و مدت چندین ماه است در زندان بسر میبرد. محمود اکنون از لحاظ جسمانی در وضعیت بسیار وخیمی بسر میبرد. وضعیت وی تاکنون مورد اعتراضات وسیعی در سطح جهانی قرار گرفته است. اما، رژیم اسلامی بر خلاف گذشته با بی اعتنائی برخورد کرده است. چرا؟ پیام شما برای فعالین کارگری و دیگر جنبشهای اجتماعی در کردستان چیست و چکار باید کرد ؟

اسد گلچینی:

محمود صالحی را باید آزاد کرد. محمود صالحی و اسالو و شرایطی که در آن قرار گرفته اند این است که  رژیم و سرمایه داران میخواهند به کارگران بگویند اگر آزادی بخواهید و اگر در خواست عدالت کنید و اگر بخواهید لقمه ای به سفرتان اضافه شود و تومانی به جیبتان، سرو کارتان با زندان و شکنجه و نگاه داشتن در سخنترین شرایط مانند محمود صالحی است. رژیم تا چه وقت میتواند به این جنایت ها ادامه بدهد.  مردم و مبارزاتشان نقش تعیین کننده دارد. احزاب سیاسی و رهبران و فعالین  نقش مهمی در این نقش مردم دارند.

دلیل این وحشیگری رژیم در حق به صالحی، دلیل این ضد انسان ها و این نمایندگان واقعی خدا و اسلام در حق به محمود صالحی همان آزادیخواه وبرای طلب بودن این کارگر مبارز و شجاع است. دلیل همان است که برای دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب. اینکه چرا علیرغم این همه درخواست رژیم اعتنایی نمیکند و مردم و نزدیکان محمود را با در زندان نگاه داشتن محمود صالحی و شاهد مرگ تدریجی بودن آن هر لحظه شکنجه میکند همین است که همه ما  صرفا  "خواهان" آزادی او هستیم. همه، اعم از کسی که در آمریکا و کانادا  است تا آنکه در شورای همکاری تشکل ها و اتحادیه کارگران بیکار و اخراجی و تا دانشجویان و کارگران متشکل در سندیکا ها ، کارخانه و محلات و ...  خود را راضی کرده ایم که یک اعلامیه بدهیم و وجدان خود را راضی نگهداریم و مردم را هم به همین کار مهم قانع کنیم. در چنین فضایی از "فعالیت" است که "کمیته دفاع از محمود صالحی" هم علیرغم همه زحمات و تلاش فداکارانه، به اعلامیه نویسی و پرداختن به  نیشکر تا سما ریس مشغول است و... یک دلیل مهم نگاه داشتن دانشجویان و محمود صالحی  اینهاست. ما مردم را به حرکت مستقیم دعوت نمیکنیم. خود ما و بسیاری فعال کارگری و چپ مهمترین کارمان سالهاست که جلسه گرفتن و اعلامیه دادن برای سایت هاست، چیزی که مدتهاست رژیم آنرا از دست رس بسیاری دور کرده است. و بسیاری مردم اصلا از سایت ها بی خبرند. خانواده عزیزان دانشجو در آن شهر چند میلیونی و در خاموشی گسترده ای که هست جنایتکاران و سران رژیم را آرام نمیگذارند. چگونه است که 100 نفر از مردم سنندج، همه دوستان محمود، همه تشکل هایی که وجود دارد نمیتوانند شب و روز را جلو زندان و دادگاه و استانداری  شهر بسر ببرند و این جنایتکاران را از این عمل شنیع و غیر انسانی در حق به این انسان مبارز منع کنند و مردم زیادی را دخالت دهند؟ راضی نگاه داشتن خود به اعلام موضع و خوشحال شدن از اینکه "فعالیت" مهمی میکنیم صرفا میتواند مایه خنده بسیار تلخی باشد. خود را از این باید نجات بدهیم. ما حکمتیست ها نه مدافع این نوع "فعالیتها" هستیم و نه خواهان آنچنان "تشکل" های کارگری. ما باید بتوانیم همه را به فعالیتی واقعی فرابخوانیم و از این نوع "تشکل" ها و  "فعالیت"  کمیته های بیربط و بی خاصیت دور کنیم. مدتهاست که ما این را با صدای بلند میگوییم. چند سال و ماه دیگر قرار است که خود و دیگران را مشغول به سرنوشت محتوم کمیته های هماهنگی و پیگیری و بیکاران و  امثالهم بکنید؟ سازماندهی اعتراض در دنیای واقعی و ایجاد اتحاد و همبستگی روی زمین و در محل و مراکز واقعی و موجود را باید اساس کارمان قرار بدهیم. همانطور که تشکل های موجود کارگری از چپ و راست تا شبکه ارتباطی آزادیخواهان و برابری طلبان دانشجو، تا خانواده های زندانی و مردم مبارز و جسور سنندج و مریوان انجام میدهند. این راهی به  کاری واقعی و مبارزه ای جدی با رژیم و همه ستمگران و سرمایه داران است. محمود صالحی و صالحی ها و دانشجویان و اسالو ها و خبرنگاران و فعالین سیاسی با هر گرایش و نظری را امروز و فردا ها، از چنگ این رژیم باید با قدرت سازمانیافته  آزاد کرد و راه دیگری نیست.

8 ژانویه 2008

با تشکر از شما!

###########

تشکل مهمترین و گرهی ترین مساله طبقه کارگر و شاید بتوان گفت کلید حل همه مسایل او است.هر دولت بورژوایی که سر کار میاید قبل از هر چیز سعی میکند برای کنترل طبقه کارگر راهی پیدا کند. همانطوري كه  جمهوری اسلامی با شوراهای اسلامی و خانه کارگرش اين كار را كرده است.نزدیك سه  دهه است  طبقه کارگر ایران را این دو تشکل دولتی و ضدکارگری کنترل کرده و مبازاتشان را به بیراهه میبرند.

چرا چنین است؟
اختناق است و تشکل مستقل کارگری را اجازه نمیدهند. طبقه کارگر را به فقر و فلاکت و گرسنگی کشانده اند،  ناامنی شغلی و بیکاری یقه کارگر را گرفته است، قانون کار کارگری وجود ندارد و دهها مصیبت دیگر گریبانگیر جامعه که طبقه کارگر را هم تحت تاثیر مخرب خودش قرار داده است... هر کدام از این مصایب و فشارهای غیرانسانی کافی است تا کمر هر انسانی را خم کند. شرایط ضد کارگری و ضدانسانی محیط کار قابل توصیف نیست. یک بردگی تمام عیار است.
اما هنوز همه اینها جواب به سوال فوق نیست! تازه خود  این مصایب علامت سوال را گنده تر کرده است!
چرا کارگران متشکل نیستند؟ چرا طبقه کارگر سه دهه است به شوراهای اسلامی و خانه کارگر تن داده است؟ جواب این سوال را از هر تک کارگری نمیشود خواست. این برعهده رهبران و فعالین کارگری افتاده است.
شوراهای کارگری و مجامع عمومی سالها است در میان طبقه کارگر و دو نسل قبل و بعد از قیام بهمن نام و راهی آشنا است. سندیکا را هم که همه میشناسند. تشکل صنفی کارگر را ظاهرا  قانون کار رژیم هم به رسمیت شناخته است. پس مشکل کجا است؟ 
جواب به این سر راستی است: 
قبل از هر چیز باید گریبان  سیاستی را  گرفت که تا حالا طبقه کارگر را به راست و چپ برده است. گرایشاتی در درون کارگران هستند که تا طبقه کارگر و بخصوص رهبران و فعالین کارگری تکلیف خود را با آنها روشن نکنند کاری از پبش نمیرود.
گرایشی کارگران را سالهای سال است نسبت به این و آن جناح و دارو دسته رژیم متوهم نگه داشته است.
این گرایش که یک سرش در شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر و گوشه دیگرش در میان جریانات اصلاحات و غیره است، هر روزه کارگران را به دریوزگی به درگاه این و آن آیت الله و بیت امام و مجلس و غیره میکشانند و حقوق کارگر را از دشمنان کارگر گدایی میکنند. این سیاستی کاملا ضد کارگری و  بشدت مضر بوده و تا حال خیری به کارگر نرسانده هیچ بلکه بیش از دو دهه است که وقت طبقه کارگر را کشته و او را در انتظار نگه داشته است.

گرایشي  به ظاهر چپ  و در عمل پاسیو هم  گاها اینجا و آنجا در میان بخشی از فعالین کارگری خودنمایی میکند. کار این گرایش جز ایجاد سرگیجه و دور كردن کارگران از سیاست و حزبیت کمونیستی و کارگریشان نیست. حتي  اكونوميست ناميدن اين جريان در درون جنبش كارگري  برايشان زياد است. آخرین دسته گل این چپ سنتي و غيركارگري اين است که میگویند: "مجمع عمومی تشکل نیست" .طبقه کارگر چاره ای ندارد جز اینکه یقه خود را از این گرایشات  رها کند.

مجامع عمومي كارگري را بايد دودستي چسپيد
مجمع عمومی کارگری را برپا كنيم. خانه كارگر و نمایندگان اصلاح رژیم را براي هميشه به خانه بفرستيم.
مجمع عمومی برای کارگران و بخصوص فعالین کارگری راهی  آشنا و عملی است. اما این کار نه سنت گشته و نه قرب و جایگاهش شناخته شده است. مجمع عمومی منظم كارگری، همان مجامع عمومی كه هر شرکت و اداره وتعاونی و هر گروه مردم هر از چندگاهی مثلا سالی یک بار برگزار میكنند، وپس از رتق و فتق امور هر کس به خانه اش برمیگردد، نیست. اگر مجمع عمومی را به این معنا بگیریم، تشکل نیست. بورژواها هم در سیستم اداره امورشان گاهی مجامع عمومی این و آن بخش خود را دارند.
اما مجمع عمومی کارگری ، اجتماع سالانه کارگران برای شنیدن بیلان سود سرمایه داران و یا رتق و فتق امور کارخانه نیست. مجمع عمومی سنگر دایم و تعطیل ناپذیر و مدام در دسترس همه کارگرانی است که زیر سقفی با هم کار میکنند. سنگری که  منتظر اجازه و اساسنامه و آیین نامه نیست. جایی است که کارگران در آن میایستند و نه تنها اجازه هیچ تعرضی را به سطح معیشت خودشان نمیدهند بلکه از طریق آن  و با انتخاب نمایندگان  در همین مجامع عمومی و فرستادنشان به جلو صحنه،  برای بهبود شرایط کار و سطح معیشتشان دست به تعرض و پیشروی میزنند. حتي ضامن ادامه كاري هر تشكل صنفي  از قبيل سنديكا  و اتحاديه و يا انجمهاي كارگري  هم  همين مجامع عمومي كارگري است. اگر كارفرماها و يا دولت بتوانند نمايندگان يك سنديكا يا  اتحاديه كارگري را به زندان بفرستند يا اخراج و از دور خارج كنند، اما نميتوانند مجمع عمومي منظم كارگران را تعطيل كندد. نميتوانند مانع حضور كارگران و دخالت مداوم در مسايل كار 

و معيشتشان بشوند. جايگزيني نمايندگان منتخب در هر مجمع عمومي هم ادامه كاري مبارزه و تلاش كارگران راتامين و هم امنيت نمايندگان خود را تضمين ميكند.
با وجود مجمع عمومی دایما در دسترس و به این معنا منظم، نفوذ هیچ کارفرمایی در میان کارگران برای به بیراهه بردن کارگران ممکن نیست. هیچ کارفرمایی نمیتواند همه کارگران یک محل کار را که تک تک عضو مجمع عمومی هستند، بفریبد، بخرد و یا تهدید کند و بترساند و در میان کارگران تفرقه درست کند.
یک نماینده کارگری ممکن است اشتباه کند، فریب داده شود یا به سازش کشیده شود، اما نماینده ای که عضو مجمع عمومی کارخانه است و با هر بار تشکیل مجمع عمومی قابل عزل و نصب است، امکان تکرار لغزش و خطای او  وجود ندارد، چرا که ماموریت او از این مجمع عمومی تا بعدی است که ممکن است یک ماه و یا حداکثر 3 ماه باشد و یا در شرایط اضطراری ممکن است مجمع عمومی فوق العاده تشکیل شود.
مجمع عمومی سنگر همین امروز کارگران برای دفاع از حقوقشان، برای گرفتن حقوقهای معوقه، برای لغو قراردادهای موقت کار، علیه طرح تعدیل و برای افزایش سالانه دستمزدها به نسبت تورم و نیاز خانواده کارگری است. مجامع عمومی همچنین در شرایط تحولات سیاسی مهم محل ابراز وجود طبقه كارگر به عنوان حامی جنبشها و  اعتراضات و مبارزات در جامعه است. بیانیه و قطعنامه حمایت میدهد و رژیم را از تعرض به آزادیها و پایمال كردن حرمت انسان در جامعه، حرمت زن و كودك و از دستگیری و زندان و شكنجه برحذر میدارد و هشدار میدهد...
علاوه بر این،مجمع عمومی، اساس و پایه  شوراهای کارگری برای ایجاد حکومت کارگری است.
تامین این اتحاد و تشکل در عمل ساده اما بسیار بزرگ و عظیم بر عهده کارگران چپ و سوسیالیست افتاده است که ضمن مبارزه حتی دفاعی امروز برای گرفتن دستمزدهای معوقه کارگران، افقشان را که برچیدن نظام سرمایه داری و برقراری سوسیالیسم است گم نمیکنند، ضرورت و فوریت حزب کمونیستی برای قدرت سیاسی را میشناسند و طبقه کارگر را در این مسیر هدایت میکنند
مجامع عمومی کارگری را همین امروز برپا کنیم. آن را مستقر و منظم کنیم.
نمایندگان و هیاتهای نمایندگی منتخب مجامع عمومی را به جلو بفرستیم و خود در همین سنگر غیر قابل تعطیل و تسخیرناپذیر پشت نمایندگان و رهبران کارگری بایستیم.

١٧ دیماه ٨٦ (٧ ژانویه ٢٠٠٨)