بدنبال آتش سوزي کوره رنگ کارخانه کولر سازي مريوان تمامي کارگران شاغل در اين واحد صنعتي بيکار شده و به خيل عظيم بيکاران پيوستند. علت آتش سوزي اتصال برق عنوان شده است.
اين کارخانه ٦ سال پيش افتتاح شده و بيش از ٧٠ کارگر در سه شيفت کاري ٨ ساعته، و در دسته هاي ٢٠ الي ٢٥ نفري مشغول به کار بودند. دستمزد هر کدام از اين کارگران روزانه ١٠ هزار تومان بوده است. و بازار فروش محصولات اين کارخانه در ايران و عراق بفروش مي رسيده است.
کارگران بصورت فصلي استخدام و غيراز دستمزد روزانه از ساير مزايا محروم بودند و در شرايط دشوار بدونه کمترين امکانات ايمني مشغول بکار بودند. در تمام اين سالها حتي يک نفر از کارگران اين کارخانه هيچ نوع بيمه اي نداشته اند. کارفرما با تهديد به اخراج و بيکارسازي کارگران، آنان را مجبور به قبول وضع موجود کرده و آنان را در منگنه قرار داده است. کارفما در طي اين سالها با عوامفريبي خاص خود، خواست افزايش دستمزد و کاهش ساعات کار کارگران را پشت گوش انداخته است. براي نمونه به آنها گفته است چون کارت پايان خدمت سربازي نداريد، بيمه به شما تعلق نميگيرد، و يا چون کار کارخانه ما فصلي است بيمه نداريم. انگار در فصل کار کارخانه هيچ اتفاقي براي کارگر نمي افتد. براي اين کارخانه دار همچون تمامي سرمايه داران جان و امنيت شغلي کارگر هيچ اهميتي ندارد و ملاک تنها سود دهي هرچه بيشتر با کمترين هزينه ممکن.
همه اين کارگران با قراردادهاي موقت مشغول به کار بودند. کارفرما با گستاخي تمام و با قيافه حق به جانب که گويا کارفما ''ولي نعمت'' کارگر است و هرچيزي از طرف او نازل ميشود کارگر بايد به آن پايبند باشد، کارگران را مجبور به تحمل سخترين کار ممکن کرده است، شرايطي که در بسياري از کارگاهها و کارخانه هاي ديگر هم اعمال ميشود. در موارد زيادي کارفرما با استفاده از روابط خانوادگي و خويشاوندي، کارگران را خاموش و از دست زدن به هر اعتراضي دور کرده است.
راستي اگر بيمه بد است و از نظر کارفرما بدليل هزينه و پايبند شدن به استخدام داٸمي تري، براي کارگر به ارزش است، چرا کارفرمايان خودشان و کارخانه و مستغلاتشان را بيمه ميکنند؟ کارفرماي کارخانه کولر سازي مريوان، کارخانه اش بيمه بوده و پس از اتفاق آتش سوزي از اداره بيمه در خواست خسارت کرده است. احتمالا علاوه بر خسارات وارده مبلغي بالغ بر کل در آمد کارخانه تا پايان فصل کاريش را هم دريافت ميکند. اکنون کارخانه تعطيل و کارگران بدونه هيچ امنيت و تامين معيشتي روانه بازار بيکاري شده اند. کارگران اين کارخانه که ٦ سال جان کنده و الان هم بدونه انکه هيچ مشکلي براي کارفرما پيش بيايد اخراج شده اند. آنها براي يافتن کار و تامين لقمه ناني راهي شهرهاي بزرگ شده اند و راهي براي شکايت ومرجعي براي رسيدگي به اين وضعيتي که پيش آمده در پيش پا ندارند. و در همين مدت کوتاه همه بدونه ارتباط با هم دنبال کار ديگري ميگردند. هرکدام در شهر و خياباني سرگردانند و يا راهي مرز ايران و عراق شده اند و براي ادامه زندگي جبرا بايد به کارهاي پر خطرتر در اين مرزها تن در دهند.
کارخانه کولر سازي مريوان مشغول راه اندازي دوباره خود است، صاحب سرمايه مثل تمام سرمايه داران بيمه است و تنها کارگرانند که با سرگرداني خود تاوان پس ميدهند. و سر انجام کارفرما به استخدام کارگراني ديگر خواهد پرداخت، سوال اين است که آيا کارگران به شرايطي که در ٦ سال گذشته در اين کارخانه و کارگاه هاي مشابه گذشته است، تن خواهند داد؟ پاسخ اين سوال در فعاليت ما کارگران آگاه و کمونيست است که کارگران را به اين سطح از توقع و مبارزه متحد و متشکل آشنا سازيم و آماده کنيم.
