انتخابات، كارگران و بورژوازي ناسيوناليست كرد
مظفر محمدي
از همان آغاز نمايش انتخابات رياست جمهوري ، بورژوازي ناسيوناليست كرد و سخنگويان ونمايندگانشان در درون و بيرون حاكميت، از كردهاي مقيم مركز، فراكسيون كردها در مجلس اسلامي، نهادهاي حقوق بشري قومي و احزاب ناسيوناليست كرد ( حزب دمكرات كردستان، پژاك و غيره) منتظر شدند و بو كشيدند تا از نفس كدام يك از كانديداها بوي قومي به مشام مي رسد. سر انجام كروبي اين آرزوي ناسيوناليست ها را نمايندگي و اعلام كرد كه ايشان حقوق قومي را برسميت ميشناسند! اين وعده انتخاباتي كافي بود تا آب ار لب و لوچه ناسيوناليست ها آويزان شده، جارو جنجال تبليغاتي راه بيندازند و فراخوان هاي حمايت صادر كنند.
كارگران در كردستان اما در اين ماجرا بي طرف، بي تفاوت ونظاره گر نيستند. اينكه كارگران در مراسم انتخابات بورژوازي كه خود مي برند و ميدوزند شركت نمي كنند جاي شك و ترديد نيست. اينكه كارگران نبايد براي لفاظي قومي كروبي و توقعات و توهمات حقير ناسيوناليست ها تره خرد كنند، باز جاي شك و ترديد نيست. نفس شركت نكردن و راي ندادن كارگران و مردم زحمتكش و خانواده هايشان در كردستان به معناي دخالت در اين اوضاع و به رسميت نشناختن نمايش مسخره بورژوازي به نام انتخابات است.
اما اين هنوز كافي نيست. كارگران سوسياليست و فعالين و محافل كارگري در كردستان به علاوه وظيفه مهم ديگري نيز برعهده دارند. كارگران بايد رسما و علنا به ناسيوناليست ها و اعوان و انصارشان اعلام كنند كه هيچكدام نماينده مردم زحمتكش كردستان نيستند. منافع بورژوازي كرد با منافع كارگران تماما مغاير است . منافع بورژوازي كرد با برادران طبقاتي اش در سطح سراسري و در حاكميت يكي است.
بورژوازي كرد و جريانات و احزاب متعلق به اين طبقه صف كشيده اند و با طرح مطالبات خود از دولت و كانديداها و با اعلام حمايت از اين و آن كانديدا به ميدان آمده اند. كارگران سوسياليست و محافل و تشكلهاي كارگري در كردستان در مقابل اين صف رنگارنگ بورژواها و تشكيلات هايشان ميبايست صف مستقل طبقاتي خود را نمايندگي كنند. اين صف مستقل كارگري بايد علنا اعلام كند كه سياست و مطالبات احزاب و جريانات قومي و ناسيوناليست در كردستان، سياست و مطالبات كارگران و زحمتكشان كردستان نيست. كارگران اعلام ميكنند كه توده كارگر و زحمتكش در كردستان براي هيچ فراخواني از جانب احزاب و جريانات قومي ناسيوناليست ارزشي قايل نيست و به آن وقعي نمي نهد. راه كارگران از راه بورژوازي جدا است. منافع طبقه كارگر و سرمايه داران جدا است و سياست و شيوه اداره جامعه از جانب طبقه كارگر با بورژوازي جدا است.
فراخوان كارگران سوسياليست و محافل و فعالين و تشكلهاي مستقل كارگري به مردم زحمتكش كردستان اين است كه پشت سياستها و فراخوان ها و مطالبات ناسيوناليستها و قوم پرستان بورژوازي كرد نروند. كارگران در كردستان هرگونه تحركات بورژوازي ناسيوناليست كرد و سخنگويان و احزاب ونمايندگانشان را از جمله در رابطه با انتخابات رياست جمهوري، جزيي از تحركات درون خانواده بورژوازي در سطح سراسري و درحاكميت قلمداد كرده و با بي اعتمادي مطلق و نفرت و بيزاري به آن نگاه مي كنند.
طبقه كارگر تنها از تحولاتي حمايت ميكند و تنها پشت سياستها و روش هايي مي رود كه راه را براي مبارزه طبقاتي و براي قدرت گيري كارگري اش،هموار كند. انتخاب طبقه كارگر دست به دست شدن قدرت توسط اين و آن بخش و جريان بورژوازي نيست. طبقه كارگر سياهي لشكر بورژوازي در مراسم و نمايش هاي انتخاباتي نيست. راه و انتخاب طبقه كارگر، مبارزه طبقاتي و سوسياليسم است.
خرداد ٨٨ (ژوئن ٢٠٠٩)