احکام اعدام و راه حل جنبش ما

اسماعیل ویسی : حکومت اسلامی در ایران اخیرا افسارش را گسیخته،تهدید به اعدام میکند، بازجوهایش مرتبا فعالین را تهدید می کنند،  کسانی را هم مثل عدنان حسن پور، هیوا بوتیمارو فرزاد کمانگر را در لیست اعدام گذاشته وفرهاد حاج میرزایی را به سربه نیست کردن تهدید کرده اند، اعدام مردی60 ساله و جوانی17 ساله در سنندج خبرهای دیگری هست که وجود دارد. رژیم درپی چه چیز هایی است و چه باید کرد؟ فعالین حزب حکمتیست، واحد های گارد آزادی، فعالین و رهبران کارگری، چپ و کمونیست و  نهادهای اجتماعی  در شهرهای کردستان در به شکست  کشانیدن این سیاست ضد انسانی چکار باید بکنند؟  کمیته کردستان چه فعالیتی دارد؟

اسد گلچینی:
  اعدام که بخشی ازعمل دهشتناکی است که رژیمها برای ترساندن شهروندان بکار میگیرند. هراندازه جنایت و آدم کشی و دزدی ازطرف هرکسی  که صورت میگیرد نباید موجب قتل او شود. فقط دولت های جانی با شهروندانشان میتوانند این رفتار را بکنند. رژیم حکم اعدام دارد و راه حل مشکلات اجتماعی در جامعه را این میبیند که عملی بسیارجنایت کارانه است. قانونش همین است. مقابله به مثل است و همیشه انتقام و کشتن و نابودی فیزیکی دیگران را راه حل میداند و در جامعه جاری کرده و همیشه تلاش داشته که این را به فرهنگ جامعه تبدیل کند. متاسفانه درجامعه هم همینطور است و هنوزبخش کمی هستند که با حکم اعدام مخالفند و این به رژیم امکان دست بردن به این وحشیگری را میدهد و  توانسته است این را درجامعه عادی کند. مشکل این است که جنبش علیه حکم اعدام قوی نیست که بر این اعمال رژیم افساربزند. کسانی که رژیم آنها را به جرم ارازل و اوباش و یا دزدی و ... اعدام میکند، و یا حتی بسیاری که به هردلیل به جنایتی روی آورده اند محصول همین وضعیتی هستند که درجامعه برایشان بوجود آمده است. این را مردم علل عموم نمیبینند و بلافاصله قربانی را محکوم میکنند و بعضا هم از مجازات قربانی بوسیله جنایتکاران اصلی لذت میبرند.
 ببینید امکانات در جامعه دست چه کسانی است؟ همه چیز و همه امکانات از دسترس مردم ستم دیده و محروم دور است و روزبروز دارد مایحتاج روزانه هم از دسترشان دورمیشود، نان و برنج و چای و گوشت را چگونه باید تهیه کرد؟ لابد از این ببعد احکام اعدام برای دزدان نان و برنج و روغن هم جاری میشود و صف زندانیان زیادی پیدا میشوند که جرمشان نان دزدی خواهد بود. پس لابد این مایحتاج در جایی هست که در دسترس مردم نیست و خیلی ها ناچاراز دزدیدن آنها میشوند. این شرایط غیر انسانی و نابرابر در جامعه است که اکثریت قریب به اتفاق "مجرمان" را در زندان نگاه داشته است و به اعدام میکشاند. رژیم ازجانب سرمایه دارن میکشد و مردم هم به اشتباه دلایل رژیم را قورت داده اند. همه زندانیان عادی هم بخشی ازطبقه ما هستند که به این شرایط کشانده شده اند. اصلااینطورنیست که هربلایی سر آنها میاورند "حق" خودشان است. پست ترین زندانی، هزار بار شرافتمند تراز خامنه ای و رفسنجانی ، احمدی نژاد و بازجوی زندان ، شکنجه گر جوانان و امام جمعه و استاندار، فرماندار و اطلاعاتی سرکوچه  میباشند. این حاکمان مجرم، سازنده شرایطی بوده اند که هر ساعت چندین  جنایت، قتل، خودسوزی و ادم کشی و دزدی و ... رخ میدهد.

اما تا جایی که به زندانیان سیاسی هم بر میگردد، اعدام برای از بین بردن مخالفان سیاسی است. در رژیم اسلامی انواع آن را دیده ایم. ترورهای بسیاری صورت گرفته است قتل های زنجیره ای که شده است همه به دستورحاکمان رژیم صورت گرفته است. برای ترساندن مردم از فعالیت سیاسی همه این کارها را میکنند و درهمه رژیمهای دیکتاتورهست. رژیم اسلامی را که باید با رژیمهای فاشیستی آلمان هیتلری و پینوشه مقایسه کرد و خوشبختانه نیمی از جمعیت ایران هنوزپرونده این رژیم را در این مورد میدانند و شخصا ار آن خاطره دارند. کشتارهای بیشمار و از جمله درخرداد 60 و تابستان 67 و اعدام های هزاران نفره به دستورخمینی و همین سران فعلی رژیم صورت گرفته است  و الان هم ادامه همان کشتن مخالفان سیاسی است.
هرجا یی که بتوانیم باید این بساط های اعدام را بهم بزنیم. یعنی عملا آنها را بهم بزنیم و زندانی را آزاد کنیم. راه حل سرنگونی این رژیم است و باید با همه وجود برای این مبارزه کرد.باید جنبش برعلیه اعدام را متحد کنیم. باید هرجا حکمی برای یک اعدام صادرمیشود موجی از اعتراض بالا بگیرد و ما از  فعالین این حرکت ها بوده و بسیار فعالانه تر و به شیوه های مختلف باید باشیم.
در شهرهای کردستان این اعتراضات کم و بیش هست.اعتراضات متنوعی درجریان است از تهیه طومارهای مردم مبارز کامیاران برای جلوگیری از اعدام فرزاد کمانگرو حمایت از فرهاد حاج میرزایی تا وادارکردن شاهرودی به آزاد کردن زندانی در سنندج روبرو هستیم. مردم شاهرودی را مورد حمله قهرمانانه خود قرار دادند راه حل همین است و باید زندانی را از چنگشان در آورد. اعدامی را از چنگشان در آورد. اگر بخواهند یک فعال سیاسی و اجتماعی را به هربهانه ای اعدام کنند، شاهرودی و سران دیگررژیم در هر کجای کردستان که هستند و در هرشهرو روستایی که هستند باید  بدانند که باردیگر مردم فقط با سیلی زدن به آنها رضایت نمیدهند و لابد از نفرت عمیقی که براثر اعدام فرزندان و دوستانشان پیدا میکنند آنها را زیر دست و پا له خواهند کرد، لابد سران رژیم درهر جایی در کردستان باید بدانند که با اعدام هر کدام از زندانیان سیاسی هرلحظه زندگی کردنشان در اینجا به کابوسی برایشان تبدیل خواهد شد. اگر بهترین فرزندان این مردم را که بهردلیل با این رژیم مخالفند را میخواهند اعدام کنند ، هیچ کدام از سران رژیم در این شهرها روز خوش و راحتی نباید داشته باشند وباید آگاه باشند که روزی بوسیله این مردم عمیقا ناراضی از رژیم ونظام و جامعه کثیف و بشدت نابرابری که ساخته اند محاکمه خواهند شد.
جنبش دفاع از زندانیان سیاسی و برعلیه اعدام نمیتواند و نباید ساکت باشد. باید زندانیان را آزاد کرد و حکم اعدام را لغو کرد و این وحشت و ترس را با قدرت از سرجامعه برداشت. این راهی است که به نظرمن ما باید همین امروزبه آن مشغول بشویم. هیچ درجه از اختلافات جریانات و احزاب سیاسی که خیلی واقعی هم هستند، نباید و نمیتواند جنبش برای دفاع از زندانیان و بچه های اعدامی را کم کند. به هیچ عنوان مرعوب پرونده سازیها و پاپوش دوزی های رژِیم برای کسانی مثل فرزاد کمانگر، عدنان حسن پورو هیوا بوتیمار و فرهاد حاج میرزایی و ... نباید شد. فقط به همه کسانی که یک لحظه در دفاع از زندانیان و حکم اعدامیها تردید میکنند،  باید ماهیت و سابقه این رژیم را یادآوری کرد. حتی کسانی که درجنگ رودررو با این رژیم دستگیرمیشوند و حکم اعدام گرفته اند باید حکمشان لغو شود.کسانی که برعلیه مردم جنگ براه انداخته اند باید محکوم شوند و دادگاهی شوند، رژیمی که جوانان را واداربه دست بردن به اسلحه کرده و میکند هزار بار محکوم است.
حکم اعدام باید لغو شود و هیچ زندانی نباید اعدام شود. هیچ زندانی سیاسی نباید وجود داشته باشد و حکم اعدام فعالین سیاسی و اجتماعی باید بدون قید و شرط لغو شود.  این  جنبش  باید بروشنی با صدای بلند این را فریاد بزند و همه آزادیخواهان و فعالین این راه،  قادر شوند در آن متحدانه مبارزه کنند، ما برای این می کوشیم.