گفتگو با صالح سرداری در مورد روزجهانی کارگر

گفتگو با صالح سرداری در مورد روزجهانی کارگر

اسماعیل ویسی:

 برگزاری مراسمهای اول ماه در کردستان یک سنت است. سال گذشته موانع زیادی توسط  نیروهای سرکوبگر حکومت اسلامی ایجاد شد و تعدادی از برگزار کنندگان و فعالین مراسم اول ماه مه در سنندج را باز داشت و جریمه نقدی و حکم شلاق داد. علاوه بررژیم چه مانع های دیگری برای ابراز وجود قویتر وجود داشت؟

صالح سرداری:

 قبل از هرمسله اي  اول ماه مه  روز حهاني کارگر را به همه کارکران در اقصي نقاط دنيا  شادباش ميگويم. اميدوارم سال آينده سالي باشد که کارگران بتوانند با مبارزه متحدانه خود سرمايه داري را به عفب نشيني وادارند. روز اول مه براي کارگران روز اعلام همبستگی طبقاتی و جهانی است و يک جشن است همانطوريکه هر طبقه و قشري روز ها و  جشن خود  خود و مناسبت خود را دارد.

برگزاري مراسم هاي اول  ماه  مه در شهرهاي کردستان عليرغم فشارها و سرکوبکري هاي رژيم از مسايل کارگران کردستان بوده است. از همان سال هاي اول به قدرت رسيدن جمهوري اسلامي رهبران و فعالين کارگري با درايت تلاش کرده اند که مراسم هاي اول مه را برگزار کنند و در اين مراسم ها با ايراد سخنراني و قطعنامه و بيانيه هاي کارگري مطالبات وخواست هاي خود را طرح کرده اندو مراسم هاي چند هزارنفره سال هاي شصت و چهار تا شصت و هشت و يا مراسم هايي که چند سال اخير برگزار شدند نمونه هاي بارزي مي باشند. در همه اين مراسم ها کارگران با صداي رسا  خواست و مطالبات انساني خود را خواستار شده اند.

 برگزاري اين مراسم ها پا به عرصه گذاشتن طبقه جوان و اگاهي  را نشان داده است که بورژواها و احزاب رنگارنگ انها تا به حال هم وجودش را انکار مي کنند.

درسه دهه اخیر هميشه تلاش براي برگزاري اين مراسم ها وجود داشته است. هر وقتي سرکوبگران زورشان رسيده کارگران را محدود کرده اند ،در چند سال اخير رهبران و فعالين اين مراسم ها را زنداني کرده و در آخرين مورد حکم جریمه و زندان و شلاق برای کارگرانی که محکوم به برگزاری اول ماه مه شدند صادر کردند.  موانع زيادي را مي توان برشمرد که بنظر من اولين مانع کماکان رژيم سرکوبگر جمهوري اسلامي است. من ميدانم که نبودن اگاهي طبقاتي و نداشتن تشکل کارگران و فقر و فلاکتي که بر طبقه کارگر تحميل نموده اند موانع ديگر سر راه کارگران است، اما تصور کنيد اکر کارگران از زنداني کردن و شکنجه و بيکار شدن نمي ترسيدند به آساني ميتوانستند موانع ديگر را سر راه خود بردارند. مثلا اگر فضاي نيمچه باز سياسي داشتند و مي توانستند تجمع کنند و از زندان و اخراج و ... نمیترسیدند، و يا اگر رژيم سرمايه داري وضعيتي را به انها تحميل نميکرد که مجبور باشند شب و روز براي امرار معاش کارکنند و بخاطر از دست ندادن کار به هر فشاري تن دهند و به قول معروف هر کسي دست به کلاه خودش داشته باشد، ان وقت مي شد آسان تر و راحت تر و با دردسر و مشقات کمتري اين مبارزات را به سرانحام رساند.

وافعيت اين است در ايران تحت حاکميت جمهوري اسلامي غير از اجحافاتي که هر نظام ظالمانه سرمايه داري براي حفظ خود دارد سالهاست يک ماشين انسان کشي در ان جامعه عريان و بي پرده در کار است تا طبقه کارگر و زحمتکشان ان جامعه را وادار به سکوت و تسليم نمايد.

اما اين بخشي از تصوير اين وافعيت است . طبقه کارگر ايران به قدمت عمر جمهوري اسلامي عليرغم اين سرکوبگريها براي  زنده ماندن و بهبود و تغيير در زندگي خود در مقابل يکي از هارترين رژيم هاي تاريخ بشري ايستاده است. روزي نيست کارگران اعتراض نکنند از همان روزهاي بقدرت رسيدن اين رژيم که کارگران بيکار اصفهان را به گلوله بست تا امروز که فعالین و رهبران کارگري را زندانی میکند و انها را شلاق مي زند، برپايي تجمعات اعتراضي گذاشتن پيکت بستن جاده ها و قرق کردن کارخانه ها و اعتصابات و تظاهرات و برپايي مراسم هاي اول مه ها و انواع و اقسام مبارزه در اشکال مختلف بخش ديگر اين تصوير جامعه کارگري ايران است. اين کشمکش هم اکنون هم ادامه دارد.

مانع ديگر که بازهم ريشه در سرکوبگري و استبداد جمهوري اسلامي دارد،عدم وجود تشکل هاي کارگري است که بتواند قدرت کارگران را متحد کنند و اینها بتوانند در باره چگونگي مبارزات خود و براي رسيدن به خواست هايشان از ان استفاده  کنند.

مانع ديگري که بر سر راه کارگران وجود دارد فقر و فلاکتي است که بر انها تحميل کرده اند. هم اکنون چند ميليون  انسان  بيکار در ان جامعه وجود دارد شب و روز دربدر به دنبال پيدا کردن کار مي باشند انهايي هم که بيکار نيستند ماههاست که حقوق خود را دريافت نکرده اند و بخاطر نگراني که از بيکار شدن دارند به اساني نمي توانند ريسک کنند. همه اينها در حالي است که گراني سرسام اور گريبانگيرطبقه کارگرو مردم ستم دیده شده است.

 در ميان کارگران گرايشات سياسي وخطوط مختلفي هم وجود دارند که يکي از انها تفکري است که کارگر را نه مانند طبقه اي که کل جامعه را بايد رهبري  و نجات دهد بلکه شب و روز به کارگر مي گويد تو يک صنف هستي و منغعت صنف خود را مواظب باش.  تجربه سي سال گذشته کارگران ايران و ديگر نقاط دنيا نشان داده است که اين راه چاره نيست اين محروم کردن کارگران از قدرتشان است. مبارزه کردن براي کوچکترين بهبود و تغيير در زندگي کارگران و از افزايش دستمزد و بيمه بيکاري تا دستکش تا يک ساعت کمتر کار کردن همه و همه بايد برايش جنگيد اما همه اينها اگر با افق کارگري و طبقاتي متکي نباشد اگر هم دستاوردي بدست امده باشد قابل پس گيري هستند. سرمايه داري خيلي پيچيده تر و همه جانبه تر و غير محلي تر کار ميکند.

اسماعیل ویسی؛

 شرایط و اوضاع و احوال را امسال چگونه می بینید؟ و برای برگزاری مراسمها و تجمع های وسیع و پر قدرت، رهبران و فعالین کارگری دست اندرکار مراسم های روز جهانی کارگر چه کارهایی را لازم است در نظربگیرند.

 فکر مي کنم که براي برگزاري هر چه با شکوهتر اين جشن طبقاتي بايد فعالين و رهبران و هر کارگري که اين روز را از آن خود ميداند تلاش کند هرچه بيشتر و بهر طريقي که امکان دارد اين روز را چه بصورت تجمعات کوچک و بزرگ چه در سطح شهر ،محله، کارخانه و محل کار برگزار نمايند. همه طبقات و گرايشات مختلف روزها و مناسبات خود را دارند  اين روز هم روز کارگران است. کارگران بايد در اين روز بتوانند دور هم جمع شوند از درد و غم و شادي همديگر مطلع شوند با هم همفکري و همدلي کنند و راه و چاره مشترک براي دردهاي مشترک همديگر بيابند. در مراسم ها و تجمعات  مطالبات خود را طرح کنند.

همه اينها در گرو اين است که صفي از کسانيکه در اين روز مسله شان همبستگي و اتحاد کارگران است دور هم جمع شوند براي برگزاري باشکوه اين روز همفکري کنند بدور از اختلافاتي که با هم دارند روي نقاط مشترک توافق کنند و اگرفعالين و دست اندرکاران اين جهت را داشته باشند قطعا کارگران زيادي جمع مي شوند و مراسم و جشن هاي با شکوهي برگزار مي شوند و در اين صورت دست رژيم هم براي سرکوب و دستگير کردن کارگران باز نخواهد بود.

لازم است یاد آوری کنم که مراسم ها و فعالیت های قبل از اول ماه مه بنا به عادت در بسیاری از سالها ، برتشکیل کمیته های برگزاری اول ماه مه در هر شهری متکی بوده است. این کمیته های که میتواند و لازم است در برگیرنده همه کارگران مبارز در همه مراکزکارگری، هر تشکلی که وجود دارد و محلات کارگری باشد. این چنین سازمانیابی که فراگیر هم هست میتواند و قادر است از پراکندگی و هر مشکل و مانع دیگریجلوگیری کند. با امید به برگزاری مراسم های باشکوه و توده ای در اول ماه مه 87.

آوریل 2008‌‌

با تشکر از شما!

##########