زندگی در شکاف دول ارتجاعی منطقه در حاشیه اظهارات اخیر عبداله اوجالان

حسین مرادبیگی(حمه سور)

زندگی در شکاف دول ارتجاعی منطقه

در حاشیه اظهارات اخیر عبداله اوجالان

طبق خبری از سایت "رنسانس نیوز" به نقل از "آژانس فرات"، عبداله اوجالان در مورد حملات نظامی اخیر دولت ترکیه به مراکز و نیروهای پ.ک.ک در کوهستان قندیل و همچنین در مورد مساله کرد و غیره مطالبی، درواقع مطالب درهم برهمی را اظهار داشته است. چنین پیداست که این اظهارات اوجالان، از طرف رهبری پ.ک.ک نیز مورد قبول واقع شده است. اوجالان در سخنان خود یک بار دیگر نگرانی خود را از ایجاد پروژه "دولت – ملت" در کردستان عراق اعلام میدارد. میگوید این طرح، طرح دو دولت آمریکا و انگلیس است. اوجالان میافزاید که این همان بازگشت به سال 1920 است که میخواستند در بخشی از کردستان پروژه "دولت- ملت" را اجرا کنند و بخشی دیگر را از آن محروم کنند! وی میگوید پ.ک.ک نیر بدون آلترناتیو نخواهد ماند و در مقابل آن پیمان کرد- شیعه را می بندد که منظورش با جمهوری اسلامی و دولت سوریه و حتی دولت آینده عراق است. اوجالان در توجیه این کار پ.ک.ک، میافزاید، در ایران ایالتی وجود دارد به نام کردستان(منظورش استان کردستان است )که در آن یک نوع خودمختاری برای کردهای ایران هست. میگوید اگر جمهوری اسلامی محدوده این ایالت را کمی وسعیتر بکند و پژاک را هم برسمیت به شناسد، پ.ک.ک در عوض یک سپاه 100 هزار نفره را در اختیار جمهوری اسلامی قرار خواهد داد. اوجالان میگوید ارتشی از پ.ک.ک و پژاک و سوریه و عراق بزرگترین ارتشی است که در اختیار جمهوری اسلامی قرار خواهد گرفت. میگوید ایران مهم است حتی روسیه و چین نیز روی هم پیمان شدن با ایران حساب میکنند. اوجالان میگوید همه دارند استراتژی خود را تعیین میکنند. بقول او چرا پ.ک.ک نه!

اوجالان به مسائل مختلفی اشاره میکند که آوردن آن نه لازم است و نه مورد نظر این نوشته است. در مورد اظهارات اوجالان که بالاتر به آن اشاره کردم لازم میدانم که به نکاتی اشاره کنم.  

1- بخش اول اظهارات عبداله اوجالان را نباید جدی گرفت، چرا که رهبران اتحادیه میهنی و پارتی(حزب دمکرات کردستان عراق) بارها اعلام داشته اند که بدنبال استقلال کردستان عراق نیستند و آن را برای مردم کردستان عراق عار میدانند. از این بابت خیال اوجالان و رهبری پ.ک.ک راحت باشد. فتح باب مساله کرد در کردستان ایران و برسمیت شناختن پژاک از جانب جمهوری اسلامی نیز مقدمه ایست برای اینکه اوجالان یک بار دیگر آمادگی پ.ک.ک را برای خدمت، اساسا در رکاب جمهوری اسلامی و در درجه دوم در رکاب دولت سوریه و حتی دولت آینده عراق که او تصور میکند زیر کنترل جمهوری اسلامی خواهد بود اعلام کند. همه این تشبثات پ.ک.ک برای اظهار خدمت در رکاب جمهوری اسلامی علیه مردم کردستان نیز در ازاء گرفتن قول منطقه امنی از جمهوری اسلامی برای نیروهای پ.ک.ک است.

 2- اعلام آمادگی مجدد پ.ک.ک برای خدمت و این بار گویا جنگیدن در رکاب جمهوری اسلامی علیه مردم کردستان نه از ابراز نگرانی پوچ عبداله اوجالان برای استقلال مردم کردستان عراق و نه از شرط و شروط او در مورد برسمیت شناختن پژاک توسط جمهوری اسلامی در نمی آید. واقعیت دیگر و بسیار مهمی اوجالان و رهبری پ.ک.ک را به صرافت مجدد این کار واداشته است. این تشبثات یک بار دیگر بر واقعیت وجودی پژاک به عنوان ابزار ساخت و پاخت رهبری پ.ک.ک با جمهوری اسلامی نیز، هر وقت مصلحت روز پ.ک.ک ایجاب کند، صحه میگذارد. آنچه که اوجالان و رهبری پ.ک.ک را به صرافت مجدد این کار انداخته است تحولات منطقه بعد از شکست آمریکا در عراق و خروج تدریجی نیروهای دولت آمریکا از عراق است. نه تنها پ.ک.ک که همه دول منطقه دارند خود را برای شرایط بعد از خروج آمریکا از عراق آماده میکنند. تا آنجا که به عراق و بطور ویژه تر به کردستان عراق مربوط میشود سوال این است که خلاء بعد از خروج دولت آمریکا را چه کسی پر خواهد کرد؟ اوجالان و رهبری پ.ک.ک میدانند که این واقعیت نه تنها در رهبری پ.ک.ک که در دو حزب دمکرات و دیگر سازمانهای مستقر در کردستان عراق را نیز به صدا در خواهد آورد. بخش بزرگی از عراق هم اکنون در اختیار جمهوری اسلامی است. زلمای خلیل زاد پیشنهاد کرده است که برای حل مشکل دولت عراق جلال طالبانی نخست وزیر و مسعود بارزانی با حفظ سمت فعلی خود وزیر دفاع دولت آینده عراق باشند، جلال طالبانی به تهران میرود تا نظر جمهوری اسلامی را در این مورد جویا شود. دولت ترکیه نیز با شکست دولت آمریکا در عراق عملا به یکی از طرفهایی که باید نظر آن را در مورد آرایش سیاسی در دولت آینده و آینده عراق جویا شوند، تبدیل شده است. لشکر کشی 100 هزار نفره دولت ترکیه به بهانه حمله به مواضع پ.ک.ک بدین منظور و ظاهرا نتیجه خود را نیز داده است. آنچه در این میان ناروشن تر و مبهم تر از هر زمانی است آینده سیاسی مردم کردستان عراق است. از هم اکنون معلوم است که خلاء موجود در کردستان عراق را نیز جمهوری اسلامی و دولت ترکیه پر خواهند کرد و یا به هرحال آینده سیاسی مردم کردستان عراق به مرحمت این دو دولت ارتجاعی و سرکوبگر واگذار خواهد شد. رهبری پ.ک.ک در کردستان عراق آینده ای برای خود نمی بیند از هم اکنون در فکر یارگیری برای خود اساسا با جمهوری اسلامی و در درجه دوم با دولت سوریه است. مثل همیشه که سنت احزاب ناسیونالیست کرد بوده است دنبال شکافی از اختلاف و تعارض میان دول ارتجاعی منطقه است تا در ازاء همکاری علیه مردم کردستان آن را برای خود تامین کند. رهبری پ.ک.ک از اختلاف و تعارض میان جمهوری اسلامی و دولت ترکیه باخبر است. دولت ترکیه مدتهاست سودای احیاء "امپراتوری عثمانی" را در سر می پروراند. به فاشیسم و پان ترکیسم آتاتورکی هرچه بیشتر پناه برده است.  جمهوری اسلامی نیز به عنوان طرف دیگر این اختلاف در عین حال به فکر تامین منافع اقتصادی خویش و از اینطریق فشار بر دولت ترکیه است. میخواهد لوله گاز ترکمنتسان نه از طریق ترکیه به اروپا که از ایران به ترکیه بگذرد.

3- زندگی در شکاف دول ارتجاعی منطقه هم برای رهبری پ.ک.ک و کلا برای احزاب ناسیونالیست کرد تازگی ندارد. ظاهرا پ.ک.ک با خروج دولت آمریکا از عراق و وجود اختلاف میان دولت ترکیه و جمهو ری اسلامی هنوز این شکاف را برای خود باز می بیند. دارد همان راهی را میرود که سابقا میرفت. پ.ک.ک این بار نیز بیشتر از آنچه که در سوریه نصیبش شد در جمهوری اسلامی هم نصیبش نخواهد شد. در واقع این پیمان، پیمان همکاری و جنگیدن در خدمت اهداف جمهوری اسلامی حتی امضاء نشده از هم اکنون بسته شده است. نیروهای پ.ک.ک شرق ترکیه را برای جمهوری اسلامی نا امن میکنند تا کشیدن لوله گاز از ترکمنستان به ترکیه را بری دولت ترکیه غیر ممکن کنند. ظاهرا این کفایت خدمتگذاری به جمهوری اسلامی را نمیکند. اوجالان و رهبری پ.ک.ک دامنه آن را "کمی" وسیع تر میکنند و میخواهند جمهوری اسلامی را در سرکوب مردم کردستان در عراق و ایران نیز یاری دهند!

4- توده کارگر و مردم زحمتکش کردستان دوستان و دشمنان خود را باید بشناسند و تا هم اکنون نیز باید شناخته باشند. در کجای کردستان احزاب ناسیونالیست کرد گلی به سر مردم کردستان زده اند تا این بار اوجالان و پ.ک.ک بزنند. اگر فاشیسم قومی دولت ترکیه وجود پ.ک.ک را در کردستان ترکیه موجه کرده است، وجود سرکوب و خفقان فاشیسم اسلامی در ایران و در کردستان ایران نیز نباید باعث شود که توده کارگر و مردم زحمتکش کردستان بر چنین احزاب و سازمانهایی به دیده اغماض بنگرند. اینها در میان مردم آزادیخواه و برابری طلب کردستان نه جائی دارند و نه باید جایی داشته باشند. این مردم، سازمانها و احزابی مانند پ.ک.ک را از میان خود میرانند. کسی که ادعای تامین نیروی 100 هزار نفره را دارد، چرا با آن نیروی نظامی دولت ترکیه را عقب نمی راند؟ ظاهرا مزدوری برای جمهوری اسلامی علیه مردم کردستان برای رهبری پ.ک.ک راحت تر است. این "افتخار" را سالهاست در ازاء زندگی در شکاف دولتهای ارتجاعی منطقه به قامت پ.ک.ک و امثال پ.ک.ک دوخته اند.

10 ژانویه 2008