اكتبر میپرسد:
اكتبر میپرسد:
جنبش معلمان برای احقاق حقوقشان فراز و نشیبهایی را طی كرده است. بر اساس بیانیه پایانی جلسه شورای هماهنگی كانونهای صنفی فرهنگیان روزهای ٩، ١٢ و ١٨ اردیبهشت را برای تحصن و تجمع اعلام كرده اند. دورنمای این مبارزه را چگونه ارزیابی میكنید؟
مظفر محمدی:
جنبش معلمان هم به لحاظ گستردگی و به درجه ای توده ای بودن آن و هم به لحاظ پیگیری و تداوم مبارزه معلمان در تاریخ مبارزات اجتماعی سالهای اخیر بیسابقه بوده است.
افت و خیزهای جنبش معلمان ٥ سال است ادامه دارد. گاهی به نقاط عطف تعیین كننده ای رسیده و یا نزدیك شده است. ما شاهد تظاهرات خیابانی، تحصن در مدارس و تجمعات در جلو مجلس و گاها اعتصاب سراسری معلمان بوده ایم. تجمع چند ده هزار نفری معلمان جلو مجلس و بلند كردن كارت قرمز برای وزیر آموزش و پرورش و درخواست استعفای او، تعیین شرایط مذاكره از جانب خود معلمان، مخالفت با شركت معاون وزیر در جلسه مذاكره با معلمان، تعیین نمایندگان برای مذاكره از جانب خود معلمان، هو كردن نمایندگان مجلس اسلامی كه فریب و ریاكاریشان نزد معلمان آشكار شده است، محكوم كردن سكوت و بایكوت رسانه های نوكر، تصمیم گیری در تجمعات و با حضور خود معلمان و ارائه گزارش به آنها، تعیین قرارهای ملاقات بعدی و یا روزهای تحصن و تجمع و ... همه اینها نمونه های بارز و برجسته جنبش معلمان بوده است.
از طرف دیگر میبینیم كه این مبارزات تا كنون با سد مقاومت و سركوب رژیم مواجه شده و هنوز به خواستهایش نرسیده است.
من فكر میكنم عدم رسیدن مبارزات معلمان به خواستهایش را تنها مساله سركوب توضیح نمیدهد. عوامل دیگری وجود دارند كه اگر برطرف نشوند، سركوبگران را در پافشاری و مقاومت در برابر خواستهای معلمان مصرتر میكند. بخشی از این عوامل به شرح زیر اند:
- معلمان از موقعیت اجتماعی خوبی برخوردارند. جامعه و بخصوص میلیونها دانش آموز و اولیایشان به انها سمپاتی دارند. این نیروی پشتیبان و حامی معلمان هنوز فعال نشده و به حمایت علنی و صریح از معلمان به میدان نیامده است. تومارهای وسیع دانش آموزان و اولیای آنها در حمایت از معلمان، حضور وتجمعات دانش آموزی و خانواده هایشان در مدارس هنوز متحقق نشده است
- روشهای مبارزه از طرف رهبری تشكلهای معلمان كاملا موثر نیست. حضور در مدارس و نرفتن سر كلاسها تاكتیك مناسبی نیست و دانش آموزان را در كلاسها بلاتكلیف و پاسیو میكند. عدم وجود امكانات تفریحی در مدارس و نشستن دانش آموزان در كلاسهای درس موجب خستگی و فرسودگی آنها میشود. حتی از نظر من رفتن سر كلاس اما درس ندادن و گفت و شنود با دانش آموزان در كلاسها و یا برگزاری تجمعات دانش آموزی در سالنهای مدارس و یا در محوطه باز و سخنرانی معلمان و ارائه برنامه های تفریحی و غیره موثرتر بوده و عملا دانش آموزان را در تحرك و اعترا ض معلمان دخیل میكند.
به جای تحصن در مدارس و نرفتن سر كلاسها، اعتصابات سراسری و تعطیلی مدارس عامل مهمی در جلب توجه جامعه است. این روش دانش آموزان و خانواده هایشان را در این مساله دخیل و و فعال و وادار به عكس العمل میكند. و فشار جدی بر دولت و مسوولین آموزش و پرورش وارد میآورد.
- تا كنون تجربه نشان داده است كه برگزاری تجمعات معلمان جلو مجلس و توقع از نمایندگان مجلس اسلامی كه خواستهای معلمان را حمایت كنند، جواب نداده است. اما برگزاری تجمعات وسیع معلمان در جلو وزارت آموزش و پرورش و ادارات آن در شهرستانها روش موثری است و خواست استعفای وزیر آموزش و پرورش و دیگر همكاران ضد معلمش در تهران و شهرستانها یك خواست فوری این تجمعات میتواند باشد.
میتوان این تجمعات را به برگزاری مجامع عمومی بزرگ معلمان و تصمیم گیری و انتخاب راه و رو شهای موثر تر مبارزه تبدیل كرد.
- یك روش موثر در مبارزه معلمان تداوم و استمرار مبارزه است. این به درجه ای در جنبش معلمان وجود داشته است. اما انتخاب روزها و یا ساعتهای معینی در ماه به تحصن در مدارس و یا تجمع در جایی هنوز نشانه این پیگیری و استمرار و فشار لازم بر دولت و مسوولین امر نیست. این به دولتیها فرصت نفس كشیدن و تجدید قوا میدهد تا فشار معلمان را از این مقطع تا مقطع دیگر از سر بگذرانند. در حالیكه نباید این فرصت را به آنها داد. این شبیه جنگ رودررویی است كه اگر به دشمن مجال تنفس و استراحت و تجدید قوا بدهید دور دوم تعرض را سخت تر میكند و نیروی مبارزه را هم خسته و فرسوده میكند. باید با یك تعرض سراسری و موثر دشمن را به عقب نشینی واداشت.
اعتصاب سراسری و هماهنگ تا تحقق خواستهای معلمان این تعرض موثر است. اگر معلمان دو سه روز پشت سر هم و یا یك هفته را اعتصاب سراسری اعلام كنند، رژیم چاره ای ندارد جز اینكه به خواستهای معلمان پاسخ بدهد. دستگیری و حمله به رهبران تشكلهای معلمان و فعالین این جنبش حق طلبانه، باید معلمان را در تداوم این فشار مصرتر كند.
- و بالاخره تلاش فعالین معلمان برای دخیل كردن دانش آموزان و اولیایشان در این مبارزه حق طلبانه مساله ای جدی و حیاتی است. اگر این تلاش بشود دیگر رژیم نمیتواند بسیجیها و حراستیها و اعتصاب شكنان را را به جای معلمان به كلاسهای درس بفرستد. دانش آموزان نباید سر كلاس اینها حاضر شوند و اولیای دانش آموزان نباید اجازه بدهند كه به جای معلمان واقعی بسیج یا پاسدار معلم را در كلاسها بگمارند و مدارس را نظامی كنند. مدارس پادگان بسیجیها نیست. باید رابطه تنگاتنگی بین معلمان و دانش آموزان و خانواده هایشان برقرار كرد. باید كل حقایق را به نه
آنها و به جامعه گفت.
مبارزه معلمان میتواند و باید به پیروزی برسد. تحقق خواستهای معلمان و موفقیت آنها یك پیروزی عظیم اجتماعی است. پیروزی همه ما است. باید با تمام قوا از این جنبش بزرگ و انسانی و حق طلبانه حمایت كرد.
..............