احكام تعلیق و تهدید دانشجویان دانشگاه آزاد سنندج باید ملغی گردد

به دنبال تجمع دانشجویان به مناسبت ١٦ آذر و صدور بیانیه ای مبنی بر محكومیت سركوب جنبش دانشجویی و دفاع از آزادیهای سیاسی ، تعقیب و تهدید فعالین دانشجویی از جانب نیروهای دولتی شروع شده است. در نتیجه تا كنون ٨ نفر از فعالین به احكام تعلیق از ترمهای تحصیلی و یا توبیخ محكوم شده اند.

همزمان جنبش دانشجویی در ١٦ آذر امسال با تجمعات اعتراضی خود حضور فعال وتعرض متقابل خود را سازمان داده است. دانشچویان دانشگاه امیر كبیر، احمدی نژاد را به عنوان رییس و نماینده دولتی كه مجری سیاست سركوب دانشجویان و مردم است، به چالشی جسورانه طلبیدند. دانشجویان رودر روی احمدی نژاد و چشم در چشم او ودر حالیكه توسط نیروهای نظامی و لباس شخصی و فالانژهای بسیج احاطه شده بود، او را به عنوان عامل سركوب و تهدید وارعاب و اخراج دانشجویان محكوم كردند و به نشانه اعتراض به این جنایات، عكسهایش را جلو چشمان از حدقه در آمده این رییس چماق به دستها و فالانژهایش سوزاندند.

از طرف دیگر و همچنانكه همه شاهدیم، شعبات تحكیم وحدت به جای استقبال از طلیعه جنبشی انسانی و آزادیخواهانه در دانشگاهها، از خطر رادیكالیزه شدن جنبش دانشجویی حرف میزنند، لیبرالها به جمهوری اسلامی هشدار میدهند كه شبح كمونیسم بر فراز دانشگاهها در گشت و گذار است و ناسیونالیستهای كرد بر طبل قومپرستانه جنبش دانشجویی كردی میزنند و میخواهند افکار و سیاست عقب مانده خود را در میان دانشجویان گسترش دهند و شعبه کردی در تحرک دانشجویی را سروسامان دهند . ، اما جنبش و اعتراض دانشجویی رادیکال و انسانی عزم جزم كرده است تا پرده این ریاكاریها را كنار زده و در قد و قامت جدید و با صدای رسا و علنی و جسور اعلام كند كه دانشگاه پادگان نیست. كه آزادی و انسانیت باید محترم شمرده شود، كه تعرض به حقوق كارگر محكوم است ، كه حقوق برابر زن و مرد باید برسمیت شناخته شود. جامعه ما با آغوش باز به استقبال این تحرك انسانی میرود.

برگرداندن همه دوستان به دانشگاهها و لغو احكام تعلیق و توبیخ و تهدید كار همه دانشجویان است. لغو احكام تعلیق و توبیخ دانشجویان دانشگاه آزاد سنندج كار همه دانشجویان این دانشگاه و دانشگاه كردستان است. عملی كردن این كار مثل نان روز برای دانشجویان حیاتی است.

دوستان! دانشجویان دانشگاهها!

آزادی و دفاع از حقوق انسانی پیش شرط هر گونه پیشرفت در تحصیل و در كسب شغل و موقعیتی كه نان و رفاه و زندگی جوانان را تامین كند، است. انسان قبل از هر چیز به نفس كشیدن د رهوای پاك و زندگی در آزادی و حفظ حرمت انسانیش نیازمند است. این را باید به دست آورد. این شدنی است. باید آستین ها را بالا زد. همانطوریكه دوستانی از میان شما این كار را شروع كرده اند. دستهایتان را به آنها بدهید. شعار دانشگاه پادگان نیست، آزادی اول است، انسانیت اول است را متحقق كنید. كل انسانهای جامعه ما از كارخانه ها و دانشگاهها و مدارس و محلات و... تشنه این فضا و زندگی انسانی است. ما همه شایسته زندگی در جامعه ای آزاد و انسانی و برابریم و این جز با دستهای خود ما ممكن نیست.