کماندوهایی که روزه سیاسی میگیرند!

m.fatahi@gmail.com

۱۹ ژانویه ۰۷

ناسیونالیست ها و قوم پرستان کرد از طریق بازوی "حقوق بشری" شان جرائت کرده در کردستان فراخوان روزه سیاسی  به مردم داده اند. داستان قضیه در اعلامیه کمیته کردستان حکمتیست ها آمده است.

همه میدانیم که ناسیونالیسم کرد تا مدتی قبل گردو با دم می شکاند و زمین و زمان به توپ می بست، جلوتر از بوش راه خاورمیانه بزرگ را صاف میکرد و از دمکراسی آمریکایی پائین نمی امد. قرار بود کماندوهای اینها در تابستان گذشته همزمان با بمباران تهران، منطقه را به اشغال پوتین های شان در آورند. آن زمان نهاد حقوق بشری اینها قرار بود در پوشش آمبولانس به کارهای پشت جبهه ای مشغول باشد و سروران احزاب‌شان رهبر و فرمانده بمانند.

سؤال این است چرا آمبولانس های اینها جای تانک های شان را گرفته اند؟ چرا نهاد "حقوق بشری" خود را سرور و فرمانده کرده اند؟ و چرا به سبک جناحهای جمهوری اسلامی به روزه گرفتن روی آورده اند؟

پاسخ روشن است. آقای بوش، سردار بالاتر اینها، کسی که برایشان نقشه و خط و نیرو و امید و پول میداد، حالش خوب نیست. به همین دلیل تا اطلاع ثانوی ناسیونالیسم کرد باید امیدش را جای دیگری بیابد، و برای پیشبرد "کردایتی" پرچم افق شان را جای دیگری گره بزند. جمهوری اسلامی همیشه یک آپشن(انتخاب) اینها برای سازش و مماشات بوده است، حالا چرا نباشد؟ توسل به "روزه سیاسی" قبل از اینکه فراخوانی به مردم باشد، پیامی به سران جمهوری اسلامی است که "مثل سابق به دامن اسلام برگشته‌ایم!"  به قول بچه ها در زبان کردی، "نه قلی چه‌لانم دگ دگ!"

مشکل فقط این نیست. "حزب محبوب ملت کرد" هم تحت تاثیر ناراحتی های قلبی بوش چند پارچه شده است. نه فقط این، خبر زدوخورد مسلحانه و سنگربندی های اینها علیه هم  جزوی از اخبار منتشره در محافل خودشان است. تحویل سرکردگی در این فراخوان به شخصیت های داخلی کشوری ناسیونالیسم، ناشی از بیماری سیاسی شخصیت های خارج کشوری اینها در درون احزاب شان است.

جلو انداختن نهاد "حقوق بشر کردی" شان در این فضای شکست و نا امیدی، اعلام این نکته است که اینها به حقوق بشر در چهارچوب جمهوری اسلامی راضی اند، دمکراسی بوش بی دمکراسی!

 مانور در "تقاضا" از مشخصات ذاتی اینهاست. روزی به رهبری توده ای ها خودمختاری اسلامی، خودگردانی و خودگردانی اسلامی را هم از جمهوری اسلامی گدایی کردند، امام راحل جواب رد داد. جلو انداختن اعضای کرد زبان رژیم در مجلس فعلی و قبلی و خیل "کرد" های مقیم مرکز نه برای رهبری که برای ایفای نقش میانجیگری در مماشات جمهوری اسلامی و ناسیونالیسم کرد در این دوره است. راه انداختن کنگره کشف هویت برای "کرد" در تهران چند هفته گذشته، قبل از اینکه تقلایی برای یافتن هویت بحرانی باشد، اعتراف به این مسیر جدید است که "سرنوشت کرد" در تهران تعیین میشود نه در واشنگتن.

بوشی‌های عزیز دیروز و اسلامیون ناسیونالیست امروز!

شما هر نقشه ای دارید، هر امیدی جستجو میکنید، هر راهی را میروید، آزادید و مبارک. اما خوب است و منصفانه که بپذیرید که شکست خورده اید. بپذیرید که مردم در هیچ جایی همراه شکست خوردگان نخواهند آمد. این را اگر از ما نمی شنوید، اما ناچارید روز موعودتان با چشم خود ببینید و آنگاه ناچارترید باور کنید.

زنده باشید تا واقعیات دیگرتری را هم ببینید.