به نظر من این، اقدام اعتراضی نیست ، بلکه یک مانور سیاسی برای هدفی بیربط به "حقوق بشر" و بیربط به دستگیریهای اخیردر کردستان است .بعدا به آن برمیگردم . علاوه بر آن "روزه سیاسی" را در جامعه تشنه آزادی و خلاصی از قیود اسلامی ، اقدام اعتراضی نامیدن ، یک دهن کجی بزرگ به سنت اعتراضی جا افتاده مردم کردستان علیه جمهوری اسلامی است. مردم کردستان از اعتراض و اقدامات اعتراضی آن حرکتی را استنباط میکنند که جمهوری اسلامی و مقامات او را زیر فشار بگذارد، به مصاف بطلبد، به عکس العمل و عقب نشینی وادارد و آنها را در موقعیت بهتری در مقابل رژیم قرار دهد. من میپرسم "روزه سیاسی" روشی به عاریت گرفته شده از خود جمهوری اسلامی که قرار است عده ای را چند ساعتی در روز به گرسنگی و آزارجسمی فردی   و یا تظاهر به گرسنگی بکشد ، کدام مرجع و مقام جمهوری اسلامی را زیر فشار میگذارد؟ یا به مصاف میکشد؟ و چرا جمهوری اسلامی باید در مقابل آن عقب بنشیند؟ این روش پاسیو ، بیربط به اعتراض واقعی و حقوق مردم و بی تاثیر در مقابل جمهوری اسلامی است. سنت و سابقه مبارزات مردم ابعاد و  ابتکارات متنوع به خود گرفته است. تظاهرات 2 هفته قبل مردم سقر و ابراز وجود یک هفته قبل گارد آزادی در کامیاران و فستیوال آدم برفیهای 3 روز قبل مریوان و تجمع اخیر کارگران نساجی کردستان تنها نمونه هایی از هزاران تجربه مبارزاتی کارگران، زنان و جوانان ومردم علیه جمهوری اسلامی است. روزه سیاسی در فرهنگ مبارزاتی مردم جامعه و اعتراض برحق 27 ساله نه تنها جایی نداشته است ، بلکه به عنوان روشی مذهبی و برگرفته از جمهوری اسلامی مذموم است. این اقدام واضح است اقدام اعتراضی نیست ، هیچ فشاری به جمهوری اسلامی وارد نمیکند وتاثیری هم  بر روند کاهش قلدریهای جمهوری اسلامی نمیگذارد. بلکه مانور سیاسی است در خدمت هدفی دیگر  که دست اندرکاران در اطلاعیه شان حاشیه ای به نام "گرامیداشت سالگرد جمهوری مهاباد" و " روز ملی " از ان نام برده اند. "روزه سیاسی" یکی از بازار گرمیهای ناسیونالیستها برای قالب کردن پدیده ای خرافی به نام "روز ملی " به جامعه کردستان است. کارگر و مردم زحمتکش و صف آزادیخواه مردم با طبقات دارا و  دوم خردادیهای سابق کردستان و مهر ه های  دیروز و امروز پارلمان جمهوری اسلامی، کسانی  که در تحمیل 27 سال حاکمیت سیاه جمهوری اسلامی شریک مستقیم بوده و با  حزب بورژوازی کرد ، حزب دمکرات روز مشترکی ندارند. روز ملی دروغ بزرگ و تحمیلی بر جامعه است و ما کارگران و آزادیخواهان باید از کنار آن رد شویم . در مطلبی مستقل در این مورد توضیحات بیشتری خواهم داد.
   

 اکتبر :
حزب دمکرات کردستان از این حرکت حمایت کرده است. چرا؟
رحمان حسین زاده: حزب دمکرات اگر حمایت نمی کرد جای سئوال بود. البته یکی از حزب دمکراتها از آن حمایت کرده است (اکنون دو تا حزب دمکرات هست) دلیلش روشن است. حزب دمکرات و اینها سروته یک کرباسند.  واضح است ملی مذهبی های  قانونی و دوم خردادیهای سابق در کردستان، "نمایندگان" دیروز و امروز در مجلس اسلامی، جبهه و نهاد و انجمن های  ناسیونالیستی مجاز و متعهد به قانون اساسی جمهوری اسلامی همگی شاخه های مختلف جنبش  ملی  کردند. حزب دمکرات و اینها اهداف و افق مشترک دارند و اکنون روشها و شیوه های مبارزاتی مشترکی را هم پیدا میکنند. همدیگر را تقویت و حمایت میکنند و با معمول بودن معاملات و بند و بستهای معمول در جنبش ملی کرد ،  دارند نان به هم به قرض میدهند و هوای همدیگر را دارند. به این دلایل حزب دمکرات از آنها حمایت میکند. اما همین افشا گر ماهیت حزب دمکرات و جنبش ملی کرد است که بخشا یاران و متحدانشان کسانی چون بها ادب و جلالی زاده و بهمنش و ...  نهادها زیر نفوذ آنها  هستند که در تحمیل حاکمیت سیاه جمهوری اسلامی نقش انکار ناپذیر داشته اند. کسانی که در فردای سرنگونی جمهوری اسلامی باید جوابگوی اعمالشان در دادگاههای مردمی باشند ، از هم اکنون فکری به حال خود کرده اند و به زعم خود در دوره دیگری اینبار در قالب کار بدست آتی حزب دمکرات کردستان علیه مردم خواهند بود. سناریویی که در همین دوره حاکمیت احزاب ناسیو نالیست کرد در کردستان عراق بکرات و در میان تنفر مردم اجرا شده است. آیا جامعه و مردم آگاه در کردستان ایران اجازه تکرارچنین سناریویی را خواهد داد؟ ما و مردم آزادیخواه نباید بگذاریم.       

اکتبر :
عکس العمل مردم در مقابل این حرکت چگونه خواهد بود؟ و چکار باید بکنند؟
رحمان حسین زاده :
این را همین روزها مردم با عمل خود باید جواب دهند. تصور میکنم عموم مردم توجه جدی به این حرکت نخواهند داشت. سطح مبارزه مردم آزادیخواه کردستان علیه جمهوری اسلامی بسیار با سابقه تر،   پیشرفته تر و مبتکرانه تر از اقدام غیر موثر و مذهبی گونه طرفداران تازه از خواب بیدار شده "حقوق بشر" در کردستان است . زمانی که نه تنها "حقوق بشر" بلکه خود بشردر کردستان  با مرگ و نابودی فیزیکی و نسل کشی و اعدام دسته جمعی و صحرایی امثال قتل عام های مخوف خلخالی و همپالگیهای  آن در سالهای مدید روبرو بودند، مردم در کردستان در دفاع از خود و جان و زندگیشان تظاهراتها، تحصنهای بزرگ، اعتصابات، جنگ انقلابی را سازمان داده اند. ابتکارات انقلابی را به هر محله و شهر و کارخانه و دانشگاه و اماکن عمومی و به میان اجتماع مردم کشانده اند. اتحاد و تشکل ایجاد کردند.  همایشها و فستیوالهای شکوهمند در دفاع از حقوق زنان و کو دکان سازمان داده اند. جشنهای روز کارگر درخشان و تعطیلی عمومی را سازمان داده اند. سنت و ابتکار رادیکال و انقلابی را به بخش لاینفک تحرک مبارزاتی تبدیل کرده اند. در چنین فضایی و چنین تجاربی بعید است "روزه سیاسی" محدود به دفاع از زندانیان "کرد و سنی" جایگاهی در میان مردم داشته باشد. منکر این نیستم که بخش معینی از متوهمان  به ناسیونالیسم و حزب دمکرات به آن توجهی داشته باشند ، ولی این در حاشیه روند مبارزاتی آزادیخواهانه مردم کردستان است . و در خاتمه این تکه پایانی اعلامیه کمیته کردستان حزب حکمتیست را تاکید میکنم که نوشته شده است :
" منافع جنبشهای اجتماعی در كردستان در گرو كنار زدن هر گونه قید و بند و شائبه قومی و مذهبی و ارتجاعی بر چهره جامعه است. روشهای انسانی و راه سر راست تری برای اعتراض علیه جمهوری اسلامی و فشارها و تضییقات آن در کردستان و سراسر ایران  در همین دوران حاضر تجربه شده و ادامه دارد. مردم آزادیخواه کردستان  به شیوه و سنت اعتراضی موثر، سازمانیافته ، تعرضی و متحدانه خود علیه جمهوری اسلامی متکی هستند و به آسانی  از کنار "روزه سیاسی" و مانورهای پاسیو ابراز نارضایتی متناسب با مصالح ملی ، مذهبی های کردستان رد میشوند"